eetrarai blogs

Mistakes I Made During Pregnancy – So You Don’t Have To (Part 2)

From the sixth month onward, we continued our check-ups at PIMS Hospital. Even after my due date, labor did not begin naturally, so the doctors waited for four days before inducing labor. The medical team genuinely tried their best for a normal delivery. However, even after 14 hours of labor, my cervix did not dilate — possibly because I had taken prescribed medication until 34 weeks to prevent early cervical opening(https://eetrarai.com/mistakes-i-made-during-pregnancy-so-you-dont-have-to-part-1/). Eventually, the doctors proceeded with a C-section to safely deliver the baby.

A week after my baby was born, the doctor told me, ‘You do not have a bicornuate uterus after all. I saw your uterus during the surgery — it looked normal. You can do a scan after six months just to confirm it.’

From the moment I heard those words, I could not find peace.

Yes… I had dreamed so much of having a normal delivery. I kept crying, wondering why I had to go through such a huge loss when I had done nothing wrong. Hearing this news within just a week of giving birth caused me immense emotional pain. I cried endlessly until my eyes became swollen.

“Muthu comforted me by saying, ‘For now, let’s focus on the baby.’ But I did not realize that the emotional stress I was carrying was slowly affecting my breast milk supply. Within a week of birth, my baby had lost 300 grams and still had not regained her birth weight.

Looking back, my mistake was constantly grieving over what had already happened. A breastfeeding mother should not carry even a small amount of prolonged stress, sadness, or emotional pain in her heart. Such emotions can affect milk production and unintentionally deprive the baby of the nourishment they need. In situations like this, both the mother and the child are affected.

That is exactly what happened to me. My anxiety and grief did not affect only me — they deeply affected my baby too.”

Breastfeeding mothers truly need to remain emotionally happy and cared for. A mother being peaceful, supported, and joyful with her baby is itself an important part of the baby’s health. Please do not repeat the mistake I made.

If you ask me which phase of motherhood is the most difficult, many mothers I have spoken to say that the first three months after childbirth are among the hardest and most challenging days in a woman’s life. Sleep deprivation, physical exhaustion, healing from birth, breastfeeding, emotional overwhelm, and postpartum sadness — all happen at the same time. That is why the first three months are often considered an intensely challenging phase, especially for mothers who do not have enough support from family or loved ones.

This Mother’s Day, we dedicate our love and respect to all the new mothers who are nurturing their little babies, often without enough support, while carrying the weight of recovery, sleepless nights, and endless responsibility.

Happy Mother’s Day to all mothers. 🌸



ஆறாவது மாதத்தில் இருந்து நாங்கள் பாண்டிச்சேரியில் உள்ள PIMS மருத்துவமனையில் பரிசோதனைகளை தொடர்ந்தோம். பிரசவ தேதி வந்தும் வலி வராததால் 4 நாட்கள் காத்திருந்து induce செய்து பிரசவ வலி வர செய்தார்கள். சுகப்பிரசவத்திற்கு அந்த மருத்துவமனை மருத்துவர்கள் பெரிதும் போராடினார்கள். ஆனால் 14 மணிநேர பிரசவவலியிழும் கர்பப்பை வாய் திறக்காததால்(34 வாரம் வரை கர்பப்பை வாய் திறக்காமல் இருக்க மருத்துவர் கொடுத்த மாத்திரைகள் எடுத்திருந்தேன் https://eetrarai.com/mistakes-i-made-during-pregnancy-so-you-dont-have-to-part-1/), மருத்துவர்கள் அறுவைசிகிச்சை செய்து குழந்தையை வெளியே எடுத்தார்கள்.

குழந்தை பிறந்து ஒரு வாரம் கழித்து அந்த மருத்துவர் என்னிடம், உனக்கு bicornuate utreus எல்லாம் இல்லை. நான் அறுவை சிகிச்சை செய்த போது பார்த்தேன். சாதாரண கர்பப்பை போலத்தான் இருக்கிறது. ஆறு மாதம் கழித்து ஒரு ஸ்கேன் செய்து உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கூறினார்கள். இதை கேட்டதிலிருந்தே என்னால் நிலை கொள்ள முடியவில்லை.

ஆம் அத்துனை கனவு. சுகப்பிரசவம் ஆகவேண்டும் என்று. நான் எந்த தவறும் செய்யாமலேயே எனக்கு ஏன் இவ்வளவு பெரிய தண்டனை என்று நினைத்து நினைத்து அழுதுகொண்டே இருந்தேன். குழந்தை பிறந்து ஒரு வாரம் கூட ஆகாமல் இந்த செய்தி என்னை மிகப் பெரிய மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கியது. அழுது அழுது கண்கள் வீங்கியது.

முத்து இப்பொழுது நாம் குழந்தையில் கவனம் செலுத்துவோம் என்று என்னை சமாதானம் செய்தார். ஆனால் அந்த மன உளைச்சலால் குழந்தைக்கு தேவையான பால் சுரத்தல் குறைந்து கொண்டிருந்தது எனக்குத் தெரியவில்லை. அவள் பிறந்த ஒரு வாரத்தில் 300 கிராம் எடை குறைந்து மீண்டும் பிறந்த எடையை அவள் எட்டவில்லை.

இங்கு நான் செய்த தவறு முடிந்ததை எண்ணி மனம் வருந்தியது தான். பாலூட்டும் தாய்மார்கள் மனதில் சிறு துளிகூட வருத்தமோ, கவலையோ இருக்கவே கூடாது. அது அவர்களின் பால் சுரப்பிகளை சுரக்கவிடாமல் தடுத்து குழந்தைக்கான உணவை நிறுத்தும். இதில் தாய் மற்றும் குழந்தை இருவருமே பாதிக்கப் படுகின்றனர். அதுதான் எனக்கும் நடந்தது. என் கவலையும் வருத்தமும் என்னை மட்டும் அல்ல என் குழந்தையையும் வெகுவாக பாதித்தது.

குழந்தைக்கு பாலூட்டும் தாய்மார்கள் நிச்சயம் மனமகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும். தாய் எந்த கவலையும் இன்றி குழந்தையுடன் மகிழ்வுடன் இருப்பதே குழந்தைக்கான ஆரோக்கியம். நான் செய்த தவறை நீங்கள் யாரும் செய்திட வேண்டாம்.

ஒரு அன்னையாக எந்த காலகட்டம் மிகக் கடினமான ஒன்றாக இருக்கும் என்று கேட்டால், குழந்தை பிறந்து முதல் 3 மாதங்களே ஒரு தாய்க்கு மிகக் கடினமான, சவாலான நாட்களாக இருப்பதாக நான் கேட்டறிந்த பல தாய்மார்கள் கூறியிருக்கிறார்கள். தூக்கமின்மை, உடல் சோர்வு, பிரசவத்திலிருந்து குணமடைதல், பாலூட்டுதல், மனச்சோர்வு என்று பலவும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வதால் நிச்சயம் முதல் மூன்று மாதங்கள் மிகுந்த சவாலான காலகட்டமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதுவும் உறவுகள் துணை அற்றவர்களுக்கு இன்னும் இன்னும் சவாலே.

பிரசவம் முடிந்து இவ்வாறு உறவுகள் துணையின்றி பச்சிளம் குழந்தைகளுக்கு பாலூட்டும் புதிய தாய்மார்களுக்கு இந்த அன்னையர் தினத்தை சமர்ப்பிக்கிறோம்.

அனைவருக்கும் அன்னையர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

/0 Comments/by

Mistakes I Made During Pregnancy – So You Don’t Have To (Part 1)


My daughter Aazhi has turned five. I still remember every single day she was in my womb—those were incredibly joyful days. Yet, as much joy as I experienced, I also made mistakes due to my lack of understanding about childbirth. I now strive to learn from those mistakes and share that knowledge with others.

Toward the end of my third month of pregnancy, one evening, my amniotic fluid leaked (I’ve written about this in another post: https://eetrarai.com/trust-your-body-trust-your-pregnancy/). It was during the COVID period, and the hospital was not functioning at that time. Only the next morning did we go for a check-up at a private hospital in Tiruvannamalai. It was with a well-known obstetrician.

The doctor examined me with a scan and said that everything looked fine. She then asked me to listen to my baby’s heartbeat. Those were truly unforgettable moments in my life—the first time I heard Aazhi’s heartbeat. I was on cloud nine. Everything seemed normal. Still, she advised me to get an additional scan at a private center, just to be sure, and gave me a referral for it.

We completed all the tests at a private scan center and then returned to the doctor with the reports. After reviewing them, she told me that I had a bicornuate uterus—a condition where the uterus is divided into two parts, and the baby was growing in one of them.

She explained that as the baby grows, there may not be enough space in the uterus, which could lead to an early delivery. Because of this, I was advised not to do any work and to remain on complete rest throughout the pregnancy. She also said that, either at full term or even earlier, the baby would have to be delivered through surgery.

This information was completely new to me. Along with that, I was prescribed a daily tablet to prevent the cervix from opening and causing a premature delivery. I continued taking those tablets until the 34th week.

This affected me deeply. Yet, physically, I couldn’t feel anything unusual in my body. So I continued with my routine—working from home, walking, practicing yoga, and doing exercises as usual. But mentally, somewhere within me, the doctor’s words had taken root—the idea of having a bicornuate uterus and that a normal delivery might not be possible.

The mistake I made here was blindly trusting what that doctor said. She was not my regular family doctor—we had gone to her for a consultation for the very first time. When such a serious condition is diagnosed, we should definitely have sought a second opinion from another doctor or a larger hospital. Not doing so was one of my biggest mistakes, and even today, I carry a sense of guilt about it.

In such critical moments, getting a second opinion is essential. I truly hope none of you ever make the same mistake I did.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு இந்த புத்த பூர்ணிமா நாளில் மீண்டும் எழுத வேண்டும் என்று இன்று தொடங்கியாயிற்று.

மகள் ஆழிக்கு ஐந்து வயது நிறைவடைந்தது. அவள் வயிற்றில் இருந்த ஒவ்வொரு நாளும் இன்றும் நினைவிருக்கிறது. அவ்வளவும் மகிழ்ச்சியான நாட்கள். எந்த அளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தேனோ அதே அளவு பிரசவத்தைப் பற்றிய அறியாமையால் தவறுகள் செய்திருக்கிறேன். அந்தத் தவறுகளைப் பற்றி கற்றுணர்ந்து அதை மற்றவர்களுக்கு கற்பிக்கவே விழைகிறேன்.

என் கர்ப காலத்தில் மூன்றாம் மாதம் முடியும் தருவாயில், ஒரு மாலை நேரம் என் பனிக்குட நீர் உடைந்து வெளியேறியது(இதை வேறொரு பதிவில் எழுதியிருக்கிறேன் https://eetrarai.com/trust-your-body-trust-your-pregnancy/). கொரோனா காலகட்டத்தில் மருத்துவமனை செயல்படாத நேரம். அடுத்த நாள் காலை தான் திருவண்ணாமலையில் உள்ள ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் பரிசோதனைக்கு சென்றோம். மகப்பேறு மருத்துவத்தில் பிரபலமான மருத்துவர்.

அந்த மருத்துவர் அம்மா என்னை ஸ்கேன் செய்து சோதித்து அனைத்தும் சரியாகத் தான் இருக்கிறது. உன் குழந்தையின் இதயத் துடிப்பை கேள் என்று காட்டினார்கள். வாழ்வின் மறக்கமுடியாத நொடிகள் அவை. ஆழிகையின் இதயத் துடிப்பை முதன்முதலாக கேட்ட நாள். எல்லாம் சரியாகவே இருக்கிறது. ஆனால் எதற்கும் தனியார் ஸ்கேன் ஒன்று எடுத்துவிடுங்கள் என்று கூறி எழுதிக் கொடுத்தார்கள்.

நாங்களும் தனியார் ஸ்கேன் சென்டரில் அனைத்து பரிசோதனைகளையும் முடித்து மீண்டும் மருத்துவரிடம் பரிசோதனைகளைக் காண்பித்தோம். அதை பார்த்துவிட்டு அவர்கள் எனக்கு bicornuate utreus என்று கூறினார்கள். கருப்பை இரண்டு பகுதியாக பிரிந்து அதில் ஒன்றில் தான் குழந்தை வளர்கிறது. குழந்தை வளர வளர குழந்தைக்கு கருப்பையில் இடம் பற்றாமல் சீக்கிரம் வெளி வர வாய்ப்புள்ளது. இதனால் நான் எந்த வேலைகளையும் செய்யக்கூடாது. கர்ப்பகாலம் முழுக்க ஓய்வில் இருக்க வேண்டும் என்றும், முழு கர்ப காலத்தை அடையும்பொழுதோ அதற்கு முன்னரோ எனக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்துதான் குழந்தையை எடுக்க வேண்டும் என்றும் கூறினார்கள்.

இந்த தகவல் முற்றிலும் புதியதாய் இருந்தது. அதுமட்டுமல்லாது கர்பப்பை வாய் திறந்து குழந்தை வெளிவராமல் இருக்க தினமும் மாத்திரையை எடுக்கக் கொடுத்தார்கள். 34 வாரம் வரை அந்த மாத்திரைகளை எடுத்துக்கொண்டேன்.

இது என்னை வெகுவாக பாதித்தது. ஆனால் என் உடலில் என்னால் எந்த அசாதாரணத்தையும் உணர முடியவில்லை. அதனால் நான் எப்பொழுதும் போல work from home செய்துகொண்டு, வாக்கிங், யோகா, உடற்பயிற்சி என்று எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டுதான் இருந்தேன். ஆனால் மனதளவில் எங்கோ bicornuate utreus, சுக பிரசவத்திற்கு வாய்ப்பு இல்லை என்பதை அந்த மருத்துவர் விதைத்திருந்தார்.

இங்கு நான் செய்த தவறு என்னவென்றால், அந்த மருத்துவர் சொன்னதை அப்படியே நம்பியதுதான். அவர் என் குடும்பநல மருத்துவர் அல்ல. மிகவும் புதிதாக அவரிடம் பரிசோதனைக்கு சென்றிருக்கிறோம். மிகப்பெரிய சிக்கல் ஒன்றை அவர் சொல்லும்பொழுது, நிச்சயம் நாங்கள் வேறொரு மருத்துவரிடமோ அல்லது பெரிய மருத்துவமனையிலோ மறுபரிசோதனை செய்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாதது நான் செய்த தவறுகளில் முதன்மையானது. இன்றும் இதில் எனக்கு குற்றஉணர்ச்சி உண்டு.

இதுபோன்ற மிக முக்கியமான தருணங்களில் மறுபரிசோதனை செய்துகொள்வது அவசியம். அதனால் நான் செய்த தவறை ஒருபோதும் நீங்கள் யாரும் செய்துவிடாதீர்கள்.

/1 Comment/by

Trust your body; Trust your pregnancy-உடலை நம்புங்கள்; கருவை நம்புங்கள்

Trust your body; Trust your pregnancy

Each pregnancy is unique. Each pregnant woman is unique. Here, every mother has certainly experienced a distinct pregnancy, birth, and postpartum period. Even between the first and second births, there can be significant differences. Women never forget this phase of their lives.

Just yesterday, I visited the homes of pregnant women in the village of Puliyanur, where an elderly grandmother recalled her pregnancy and delivery in such fine detail. “I gave birth to seven children. I would finish all the housework and go to work in the fields. I wouldn’t rest even for a day. After finishing all the chores in the evening and going to bed, I would get labor pains at night. By the morning, the baby would be born. All seven of my children were born in the night after labor started and were delivered by morning. That’s all there was to it. But today, kids seem to be scared of childbirth,” she said, walking firmly despite being seventy years old.

When I was three months pregnant with Aazhi, I experienced a gush of fluid one evening around 7 PM. It was after finishing my evening class in Puliyanur and returning home. When I felt the sudden release of a large amount of fluid, I panicked.

It was the first wave of the COVID pandemic. Hospitals were not operational after 2 PM. We were left unsure of what to do, as we could only go to the hospital the next morning. My husband, Brother’s of Cuckoo and Arunima were calling all the doctors we knew for advice.

In some corner of my mind, I trusted the baby I was carrying. Gradually, I expanded that trust and let it fill my entire being, surrendering to my body and my pregnancy. “I trust you. I want to bring this baby into the world healthy, happy, and safely. Please trust me too,” I kept saying to myself as I drank two glasses of water.

A sense of calm washed over me. I closed my eyes and stopped thinking. I felt a strong sense of reassurance. The next morning, when we visited the hospital, they performed a scan, and I was able to hear the baby’s heartbeat.

Yes, even now, when Aazhi falls asleep, I lie beside her, resting my head on her chest, listening to that heartbeat.

Trust your body. Trust your pregnancy. It will perform miracles.

What’s your unique experience from your pregnancy journey? Write to us at eetrarai@gmail.com. Your story could help someone else.

ஒவ்வொரு கருவும் தனித்துவமானது. ஒவ்வொரு கருவுற்றிருக்கும் பெண்ணும் தனித்துவமானவர்கள். இங்கு ஒவ்வொரு தாய்மார்களும் நிச்சயம் ஒரு தனித்துவமான பிரசவ, பேரு காலத்தை பெற்றிருப்பார்கள். முதல் பிரசவத்திற்கும் இரண்டாம் பிரசவத்திற்குமே மிகப்பெரிய வித்யாசம் இருந்திருக்கும். பெண்கள் தன் வாழ்வில் இதை மட்டும் மறந்திருக்கவே மாட்டார்கள்.

நேற்றுகூட புளியானுர் கிராமத்தில் கருவுற்றிருக்கும் பெண்களின் வீட்டிற்கு சென்றபொழுது அவர்கள் வீட்டில் இருந்த அந்த வயதான பாட்டி தன் கர்பகாலத்தையும் பிரசவத்தையும் அவ்வளவு நுணுக்கமாக நினைவு கூர்ந்தார். “நானெல்லாம் ஏழு குழந்தைகள் பெத்தெடுத்தேன். வீட்டுல எல்லா வேலையும் செஞ்சு முடிச்சுட்டு காட்டுவேலைக்கு போய் வருவேன். ஒரு நாள் சாஞ்சு படுக்க மாட்டேன். சாயங்காலம் எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு படுத்தா, ராத்திரி எனக்கு வலி வரும். விடியறதுக்குள்ள கொழந்த பொறந்துடும். ஏழு குழந்தையும் ராத்திரி வலி வந்து விடியறதுக்குள்ள தான் பொறந்தது. அவ்வளவு தான். இதுக்கோ போய் இப்போல்லாம் புள்ளைங்க பயபடுதுங்க” என்று கூறி விட்டு தன் எழுபது வயதிலும் திடமாக நடந்தார்.

நான் ஆழிகையை கருவுற்றிருந்த மூன்றாம் மாதம் எனக்கு பனிக்குட நீர் வெளியே வந்தது. மாலை ஏழு மணி இருக்கும். திண்ணைப் பள்ளி முடிந்து குக்கூ திரும்பிய நேரம். அது பனிக்குட நீர் மற்றும் நிறைய வெளியே சென்றது என்பதை உணர்ந்தபொழுது மிகப்பெரிய பதட்டம் தொற்றிகொண்டது.

முதல் கொரோனா காலகட்டம். மருத்துவமனைகள் 2 மணிக்கு மேல் இயங்காது. என்ன செய்வது என்று அறியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த நாள் காலை தான் மருத்துவமனை செல்ல முடியும். தெரிந்த மருத்துவர்களுக்கு எல்லாம் முத்துவும் அண்ணாக்களும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என் மனதில் எங்கோ ஒரு மூலையில் நான் சுமந்த கருவை நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதாக்கி என் உடல் முழுவதும் பரவவிட்டு, என் கருவிடமும் உடலிடமும் சரணடைந்தேன். “நான் உங்களை நம்புகிறேன். உலகத்திற்கு இந்த கருவை அழகாகவும் ஆரோக்யமாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் கொண்டு வர விரும்புகிறேன். என்னை நம்புங்கள்.” என்று எனக்குள் திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே இரண்டு சொம்பு தண்ணீரை குடித்தேன்.

மனம் ஏதோ நிதானத்திற்கு வந்திருந்தது. கண்ணை மூடி எதையும் யோசிக்காமல் படுத்துக்கொண்டேன். மனதளவில் திடமாய் உணர்ந்தேன். மறுநாள் காலை மருத்துவமனை சென்று ஸ்கேன் செய்து குழந்தையின் இதையத்துடிப்பை கேட்க வைத்தார்கள்.

ஆம் இன்றும் ஆழி தூங்கும்பொழுது அவள் நெஞ்சோரம் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டு அந்த இதையத் துடிப்பை கேட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன்.

உங்கள் உடலை நம்புங்கள். உங்கள் கருவை நம்புங்கள். அது மாயாஜாலங்களை நிகழ்த்தும்.

இது போன்று உங்களால் மறக்க முடியாத உங்களின் பிரசவகால நினைவு எது? eetrarai@gmail.com க்கு எழுதுங்கள். நிச்சயம் மற்றவர்களுக்கு பயன்படும்.

/1 Comment/by

Where My Dream for Eetrarai Was Born

During the first three months of my pregnancy, I went for check-ups at the nearby government Primary Health Centre (PHC). The facility there was well-equipped, and they would call us every month for the required examinations. I went there twice.

From the surrounding small villages, at least seventy to a hundred pregnant women would come there every month for their check-ups. It was the first time I had seen so many expectant mothers together. Except for a few, most of their faces carried a certain sadness. There was hardly any visible excitement about being pregnant.

During my pregnancy, Muthu and I attended several classes related to pregnancy. We learned about staying happy during pregnancy, reading, building a bond between the baby and us, communicating with our body and mind, understanding how our thoughts influence the baby, what to do and what to avoid, and much more. We practiced all these in our daily life, and today, we can clearly see the positive effects of it in our daughter.

However, our mistake was not preparing ourselves for labor — we didn’t know how to face contractions, how to manage pain, or how to build the mental strength needed for childbirth. If we, being well-educated and holding good jobs, could make such mistakes, I often wondered how much more difficult it must be for the uneducated rural women.

That thought — of sharing both the benefits we gained and the mistakes we made — is what led to the birth of Eetrarai. The journey began at the same government Primary Health Centre in Singarapettai. Nearly four to five years ago, I dreamt that one day I would conduct childbirth education sessions there — and today, that dream has come true.

Yes, Eetrarai has now joined hands with the four government Primary Health Centers in the Uthangarai Taluk. Last Tuesday, I conducted the first session on pregnancy care at the Singarapettai PHC. From now on, classes on pregnancy, childbirth, and postpartum care will be conducted every Tuesday — and I’m so happy to share this news.

My heartfelt gratitude and respect to Dr. Anbarasi, Medical Officer of Uthangarai Taluk, for her support, and my sincere thanks and love to Dr. Sathya Akka, who gave me the confidence to believe that this dream could come true.


நான் கர்பம் தரித்த முதல் மூன்று மாதங்கள் இங்கு அருகிலுள்ள அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் தான் பரிசோதனை செய்து கொண்டேன். அவ்வளவு வசதிகளும் அங்கு உண்டு. மாதம் ஒரு முறை தேவையான பரிசோதனை செய்ய அழைப்பார்கள். இரண்டு முறை சென்றிருக்கிறேன்.

அருகிலுள்ள சிறு கிராமங்களிலிருந்து குறைந்தது எழுபதிலிருந்து நூறு வரைக்கும் கர்பிணி பெண்கள் மாதா மாதம் பரிசோதனைக்கு வருவார்கள். அத்துணை கர்பிணிகளை பார்த்தது அதுவே முதல் முறை. ஒரு சிலரைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரின் முகத்திலும் ஏதோ ஒரு சோகம் ஒட்டியிருந்தது. கர்பமாயிருக்கிற சிறிது உற்சாகம் கூட ஏனோ தென்படவில்லை.

கர்ப காலத்தில் கர்பம் சார்ந்த பல்வேறு வகுப்புகளில் நானும் முத்துவும் கலந்துகொள்வோம். அதில் கற்ப காலத்தில் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பது, வாசிப்பது, குழந்தைக்கும் நமக்கும் உண்டான பிணைப்பு, நம் உடம்புடனும், மனதுடனும் உரையாடுவது, நம் எண்ணங்கள் எப்படி குழந்தைகளுக்கு கடத்தபடுகிறது, செய்ய வேண்டியது, செய்யக் கூடாதது என்று நிறைய நிறைய அறிந்து கொண்டு அதை செயல்படுத்தினோம். அதற்கான பலனை எங்கள் மகளிடம் இன்று காண முடிகிறது.

ஆனால் நாங்கள் செய்த தவறாக பிரசவ நேரத்தை அணுகுதல், வலியை கடக்கும் முறைகள், அந்த நேரத்தில் தேவைப்படும் மனவலிமையை உருவாக்கிக் கொள்ளுதுதல் போன்ற இன்னும் பல்வேறு நிலைகளை கடக்கத் தெரியாமல் தவறு செய்தோம். படித்து நல்ல ஒரு உயர் பணியில் இருக்கும் நாமே இப்படித் தவறு செய்யும்போது, படிக்காத கிராமப் பெண்கள் எவ்வளவு சிரமப் படுவார்கள் என்று சிந்திக்காத நாட்களே இல்லை.

நாங்கள் அறிந்து பெற்ற பலனையும், அறியாமல் செய்த தவறையும் அனைவரிடமும் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது தான் ஈற்றறை உருவாகக் காரணம். இதற்கு ஆரம்பப் புள்ளியாக இருந்தது அரசு ஆரம்ப சுகாதார மையம், சிங்காரப்பேட்டை. இங்கு என்றாவது ஒரு நாள் நான் கர்பம், பிரசவம் சார்ந்து வகுப்பெடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு நான்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு கண்ட கனவு இன்று நிறைவேறியது.

ஆம், ஊத்தங்கரை தாலுகாவில் உள்ள நான்கு அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களுடன் ஈற்றறை கைகோர்த்துள்ளது. கடந்த செவ்வாய் கிழமை சிங்காரப்பேட்டையில் உள்ள சுகாதார நிலையத்தில் கற்ப கால வழி முறைகள் பற்றிய வகுப்பெடுத்துத் தொடங்கியாயிற்று. இனி வரும் ஒவ்வொரு செவ்வாய் கிழமைகளிலும் கர்பம், பிரசவம், குழந்தைப் பேற்றிற்கு பிற்பட்ட காலம் பற்றிய வகுப்புகள் தொடர்ந்து எடுக்கப்படும் என்கிற மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.

இதற்கு துணை புரிந்த ஊத்தங்கரை தாலுகா மருத்துவ அதிகாரி Dr. அன்பரசி அவர்களுக்கு மிகுந்த நன்றிகளும், வணக்கங்களும். இந்த கனவு சாத்தியம் என்று நம்பிக்கை கொடுத்த Dr. சத்யா அக்கா அவர்களுக்கு பாதம் பணிந்த நன்றிகளும், அன்பும்.

/0 Comments/by

Newborn Breastfeeding

I was overjoyed yesterday to hear that a baby boy was born through normal delivery to a member of the Eetrarai family. Both mother and baby are doing well. Grace to the Supreme Light and its boundless compassion. Childbirth is not easy. But if we learn in advance how to manage it, every delivery can indeed be smooth.

The time after childbirth is especially challenging—particularly for the mother and those around her. Sleeplessness, exhaustion, pain, and breastfeeding can make it an extremely difficult phase. However, if breastfeeding goes smoothly without any hurdles, everything else becomes much more manageable.

Breastfeeding from the moment of birth is extremely important. Saying “milk hasn’t come yet” and giving formula milk right away can cause major issues. In rare cases, such as after a cesarean or due to specific medical conditions, formula may be necessary—but even then, it should be seen as a temporary measure. In hospitals, when formula milk is given, it is usually fed using a spoon or a feeding cup—not a bottle. Even if formula is used once or twice, the mother must begin breastfeeding as soon as possible. It may be difficult, but breast milk is essential.

Once the baby is handed over to the mother, her family often tends to switch to a bottle out of convenience, assuming it’s easier. This is a serious mistake. Babies are quick learners. Sucking milk from the breast takes effort, while milk flows faster and more easily from a bottle, spoon, or cup. After experiencing that a few times, babies will quickly prefer the easier option. They may start crying out of hunger but refuse to latch onto the breast, expecting the faster flow they experienced before. As parents, we may give in thinking, “Just this once,” and offer the bottle again—but this sets a damaging cycle in motion.

If this continues even for just a couple of days, the mother’s milk supply will start to decrease. The mother’s breast works like a well—the more you draw from it, the more it produces. The more the baby nurses, the more milk flows. If we say “just this once” and give milk through a bottle or spoon or feeding cup, the baby will find that easier and may completely refuse to latch onto the breast.

Many families have called seeking a solution for this. As much as possible, avoid feeding through bottles, spoons, or cups. Instead, keep offering the breast. Even if the baby cries out of hunger and doesn’t latch, wait ten minutes and try again. Babies can be more stubborn than us. They may resist latching onto the breast and throw a fit. But you must gently but firmly help them understand that this is the only way.

If you feel pity and give in because your baby is crying, then the baby’s stubbornness will win. This creates difficulty not only for the mother but also for those around her. More importantly, the child misses out on the joy of drinking milk directly from the mother’s breast — and that is a loss for both the mother and the baby. Just like a calf nudges and pushes against its mother to drink milk, even if it causes the cow pain, there is no greater joy than that bond. I sincerely wish that every baby gets to experience the nourishment of their mother’s milk.

நேற்று ஈற்றறையின் உறவுக்கு சுகபிரசவத்தில் ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ள செய்தியால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். தாய் செய் இருவரும் நலம். அருட்பெருஞ்சோதி தனிப்பெருங்கருணை. பிரசவம் சுலபமல்ல. ஆனால் அதை எவ்வாறு கையாள்வது என்று முன்பே தெரிந்துகொண்டால், நிச்சயம் அனைத்து பிரசவமும் சுகமானதே.

பிரசவத்திற்கு பின் வரும் காலங்கள் மிகவும் சவாலானது. முக்கியமாக தாய்க்கும், உடனிருப்பவருக்கும். தூக்கமின்மை, உடல் சோர்வு, வலி, குழந்தைக்கு பாலூட்டுதல் என்று தாய்க்கு மிக மிக கடினமாக செல்லும் காலம். இதில் குழந்தைக்கு பாலூட்டுதல் எந்தவித தடையும் இன்றி சென்றாலே மற்றவை எளிமையாகிவிடும்.

பிறந்தது முதலே பாலுட்டுதல் மிக மிக அவசியம். பால் வரவில்லை என்று பவுடர் பால் கொடுப்பது மிகப் பெரிய சிக்கல். அறுவை சிகிச்சை செய்த தாயால் பால் கொடுக்க முடியாத சூழல் அல்லது வேறு சில மருத்துவ காரணங்களுக்காக பவுடர் பால் கொடுக்கும்போது ஒரு தவறை செய்கிறோம். மருத்துவமனையில் இது போன்று பவுடர் பால் கொடுக்கும்போது ஸ்பூன் அல்லது பாலாடை/சங்கு ல் தான் நிச்சயம் பால் புகட்டுவார்கள். ஓரிரு முறை பவுடர் பால் கொடுத்தாலும், தாய் தான் பாலூட்ட ஆரம்பிக்க வேண்டும். கடினமானதாகவே இருந்தாலும் தாய்ப்பால் தான் கொடுக்க வேண்டும்.

குழந்தையை தாயிடம் ஒப்படைத்த பிறகு, தாயின் உறவுகள் எளிதாக இருக்கிறது என்று பால் புட்டிக்கு மாறிவிடுவார்கள். இது மிக மோசமான தவறு. ஏனெனில் குழந்தைகள் வேகமாக கற்றுகொள்பவர்கள். தாயின் மார்பில் பாலை உறிஞ்சி இழுக்க கடினமாக இருக்கும். ஆனால் பால் புட்டியில் அல்லது ஸ்பூன் அல்லது பாலாடை/சங்கில் வேகமாக பால் வேகமாக வருவதை ஓரிரு முறைகளிலேயே கண்டுபிடித்து விடுவார்கள். அதனால் தாயின் மார்பில் வாய் வைக்க அடம் பிடித்து பசியில் அழுவார்கள். நாமும் பசியில் குழந்தை அழுகிறது என்று புட்டி பாலை இந்த ஒரு முறைதான் என்று கொடுப்போம்.

இது ஓரிரு நாட்கள் தொடர்ந்தாலே, தாயின் பால் சுரப்பு குறைய ஆரம்பிக்கும். ஏனெனில் தாயின் மார்பு கிணறு போன்றது. எடுக்க எடுக்கத் தான் சுரக்கும். குழந்தை பால் குடிக்க குடிக்கத் தான் பால் ஊரும். நாம் ஒரு முறை தானே என்று பால் புட்டிக்கோ, பாலாடை/சங்கு போன்றவற்றில் கொடுத்தால், குடிப்பதற்கு எளிதாக இருக்கிறது என்று குழந்தைகள் தாயின் மார்பில் வாய் வைக்கவே மறுப்பார்கள்.

இதற்கு தீர்வு கேட்டு நிறைய உறவுகள் அழைத்திருக்கிறார்கள். முடிந்தவரை பால் புட்டியிலோ, ஸ்பூன் அல்லது பாலாடையிலோ பால் புகட்டாமல் மார்பில் குழந்தையின் வாய் வைத்து பாலூட்ட வைய்யுங்கள். குழந்தை பசிக்கு அழுது குடிக்கவில்லை என்றாலும் ஒரு பத்து நிமிடம் இடைவெளி விட்டு மீண்டும் மார்பில் வையுங்கள். அவர்கள் நம்மைவிட பெரிய பிடிவாதக்காரர்கள். மார்பில் வாய் வைக்கவே மாட்டேன் என்று போராடுவார்கள். ஆனால் உனக்கு இது ஒன்று தான் வழி என்று புரிய வையுங்கள்.

என் குழந்தை அழுகிறதே என்று இரக்கபட்டால் அவர்கள் பிடிவாதம் தான் வெல்லும். அது தாய்க்கும், சுற்றி உள்ளவர்களுக்கும் தான் சிரமத்தை கொடுக்கும். இது எல்லாவற்றையும் விட குழந்தை தாயின் மார்பில் பால் குடிக்கும் சுகத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் போவது தாய்க்கும் இழப்பு, குழந்தைக்கும் இழப்பு. கன்று குட்டி தாய் பசுவின் மடியில் முட்டி முட்டி பால் குடிப்பது தாய்க்கு வலித்தாலும் அது போன்ற சுகம் வேறில்லை. எல்லா குழந்தைகளுக்கும் தாய்ப் பால் கிடைக்க வேண்டுகிறேன்.

/0 Comments/by

No Fear; Only Trust

NoFearOnlyTrust

These days, I feel that the biggest issue among the pregnant women I talk to is fear. They worry about everything: “If I walk, will something happen to the baby? If I bend, will something go wrong? If I work, will it affect the baby? My feet are swelling, the doctor said my BP is slightly high this time, what will happen during delivery, will my baby be born healthy?” and so on. These doubts and fears seem endless, especially for the first-time mothers.

Every change that happens in our body during pregnancy is new. Without understanding that these changes are natural and necessary for both the baby and the mother, fearing them is not good for either. You should not get mentally stressed over small things. When pregnant women experience fear or stress, their body releases stress hormones like cortisol and adrenaline. These hormones cross the placenta and reach the baby, increasing the baby’s heart rate and stress levels.

Prolonged fear or anxiety can reduce blood flow to the placenta because, during stress, the mother’s body prioritizes vital organs. This reduced blood flow affects the delivery of oxygen and nutrients to the baby, potentially impacting the baby’s growth and development. High levels of maternal stress or fear can also lead to issues in the child later, such as anxiety, ADHD, or difficulty in regulating emotions. The mother’s fear and worries are deeply sensed by the baby, and these feelings are transferred to the child, affecting them as they grow. They may face significant challenges related to fear, anxiety, and tension.

Understand that your body is capable of conceiving only when it is ready to nurture a baby. There is no greater miracle than your body. Trust yourself and your body. Then, trust the little soul that has chosen to come to you. Educate yourself about pregnancy, childbirth, and the postpartum period by consulting experts. Share your fears and worries with professionals. Knowledge and confidence will greatly reduce your fear.

Practice deep breathing exercises regularly. Learn new things. Remember, what you do during your pregnancy is what your children will observe and emulate as they grow. So, be active. Keep yourself engaged in some meaningful work. Keep your hands busy. Walk often. Keep your mind light and free. Keeping yourself happy is the greatest gift you can give your baby.

Happy Pregnancy!!!

What was your fear and what was your hope during your pregnancy? Write to us at eetrarai@gmail.com. Let’s help others have a fearless childbirth experience.

/0 Comments/by

Celebrate your body – உடலை கொண்டாடுங்கள்

Celebrate your body

Three weeks ago, due to severe physical discomfort, I had to give up a significant and much-anticipated journey. My fear stemmed from the fact that my body suddenly succumbed to an ailment without any prior symptoms, puzzling even the doctors.

We often run through life with little awareness of our bodies. In reality, our body constantly gives us subtle signals, but we fail to notice them. Over the past three weeks, all I could think about was the marvel of the human body. It is our true wealth, and we owe it immense gratitude. Each organ diligently performs its function, and even a minor disruption can lead to significant consequences.

I have always paid attention to my body, but this time, I neglected posture and rest due to work. This led to inflammation and pain around the pelvic bone, tailbone, and surrounding muscles. The pain was so intense that sitting, lying down, and walking became nearly impossible. At one point, I even feared losing my ability to walk. Treatment at a government hospital helped alleviate my condition.

Throughout this ordeal, I kept reassuring my body, saying:
“You are precious to me. You are my treasure. I love you deeply. You are my strength. Thank you for sustaining me all these years. I surrender to you. We have a long way to go, and we must remain strong. If I’ve made any mistakes, please forgive me. I will be more mindful from now on. Thank you, thank you, thank you.”

Expressing gratitude to our bodies is vital. Now, I feel stronger and rejuvenated.

I always share this message with expectant mothers and others I interact with: trust your body. It is capable of extraordinary miracles. The body has the ability to heal itself when supported with positive thoughts. Spend time each morning and night acknowledging and thanking each part of your body. Celebrate your body. Even without your awareness, this simple practice can help your body overcome ailments.

Just as we care for people, we must pay attention to every part of our body. It will never fail us.

The journey I missed was to meet Dr. Abhay and Dr. Rani Bang in Maharashtra and visit Sevagram and the Nai Talim School. It was a significant trip, and the disappointment was immense. However, I firmly believe that another beautiful opportunity to meet them will arise in the future. The next journey will be even more memorable.

மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு உடல் தொந்தரவுகளால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு ஒரு மிகப்பெரிய மிக முக்கியமான பயணம் ஒன்றை கைவிட வேண்டியதாகியது. உண்மையில் உள்ளூர பயந்து தான் போயிருந்தேன். எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் திடீரென உடல் ஒரு நோய்மைக்குள் செல்வது, அது மருத்துவர்களுக்கே புதிராய் இருந்தது தான் என் பயத்திற்கான காரணம்.

நம் உடலைப் பற்றிய எந்தவித கவனமும், அறிவும் இன்றி நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நம் உடல் நமக்கு சிறிது சிறிதாய் அறிவித்துக்கொண்டே தான் இருக்கிறது. அதை கவனிக்கத்தான் நமக்கு நேரம் இல்லை. இந்த மூன்று வார காலத்தில் உடல் பற்றிய நினைவுகள் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. நம் உடல் எவ்வளவு பெரிய அற்புதம். நமக்கு உண்மையான செல்வமே உடல் தான். அதற்கு நாம் மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டவர்கள். ஒவ்வொரு உறுப்பும் அதனதன் வேலையை சீராக தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒரு உறுப்பு தன் வேலையை நிறுத்தினாலும் நம் நிலைமை?

நான் என் உடல் மீது எப்பொழுதும் சிறிது கவனம் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பவள் தான். ஆனால் இந்த முறை வேலையின் ஆர்வத்தில் உட்காரும் அமைப்பு, உட்காரும் நேரம் போன்றவற்றில் கவனம் செலுத்தாமல் இருந்துவிட்டிருக்கிறேன். இடுப்பெலும்பு, முதுகெலும்பு வால் போன்றவற்றை சுற்றி தசை வீக்கம், வலி. உட்கார முடியாமல், படுக்கவும் முடியாமல், நடக்கவும் முடியாமல் இருப்பது போன்றதொரு வேதனை இல்லை. இனிமேல் நடக்கவே முடியாதோ என்றொரு எண்ணம் வந்து செல்லாமல் இல்லை. அரசு மருத்துவமனையில் தான் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் இம்முறையும் என் உடலிடம் திரும்பத் திரும்ப கூறிக் கொண்டே இருந்தேன் “நீ எனக்கு மிக மிக முக்கியம். நீ எனது பொக்கிஷம். உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீ தான் என் பலம். இவ்வளவு நாள் என்னை நிலையாய் வைத்திருப்பதற்கு நன்றி. நான் உன்னிடம் சரணடைகிறேன். நாம் இன்னும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டும். அதற்கு நாம் வலுவாய் இருக்க வேண்டும். நான் தவறு செய்திருந்தால் என்னை மன்னி. நான் இன்னும் கவனத்துடன் இருப்பேன். நன்றி நன்றி நன்றி….” என்று. நம் நன்றியுணர்வை வெளிபடுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். உண்மையில் இப்பொழுது நான் இன்னும் வலுவாய், புத்துணர்வாய் உணர்கிறேன்.

என்னிடம் பேசும் அனைத்து கர்பிணிகளுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் நான் சொல்வது இதைத்தான். உங்கள் உடலை நம்புங்கள். அது பெரிய பெரிய அற்புதங்களை நிகழ்த்தும். உடல் தன்னைத் தானே சரி செய்துகொள்ளும். அதற்கான நேர்மறை எண்ணங்களை நாம் வைத்துக்கொண்டாலே போதும். அது தன் வேலையை சரியாக செய்யும். காலையிலும், இரவு உறங்குவதற்கு முன்பும் உடலின் ஒவ்வொரு பாகங்களையும் எண்ணி, உணர்ந்து நன்றி கூறுங்கள். உங்கள் உடலை கொண்டாடுங்கள். நீங்கள் அறியாமலேயே உங்கள் உடல் சில நோய்களை தீர்த்துவிடும்.

மனிதர்களுக்கு கவனம் கொடுப்பது போல உடலின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் நாம் கவனம் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். உங்கள் உடல் உங்களை ஒருபோதும் கைவிடாது.

அந்த மிகப்பெரிய பயணம் மகாராஷ்டிராவில் உள்ள அபய் பங் மற்றும் ராணி பங் தம்பதியினரை சந்திப்பதற்கான பயணம். சேவாகிராம், நயிதாலிம் பள்ளி என்று பெரிய பயணம் தான். ஆனால் மிகப்பெரிய ஏமாற்றமும் வருத்தமும். நிச்சயம் மீண்டும் அவர்களுடன் ஒரு அருமையான சந்திப்பு அமையும் என்று தீர்க்கமாக நம்புகிறேன். அடுத்த முறை இன்னும் இன்னும் அழகான பயணமாக அமையும்.

/0 Comments/by

Happy Labor – இனிய பிரசவம்

Happy Labor

From the moment of conception until the first three years after childbirth, every day is filled with immense challenges. It takes tremendous mental strength to get through each day. Especially during labor, the pain, the anxiety about the baby’s safe delivery, and the overwhelming thought that they are about to experience a new life can put women under severe mental stress. However, this stress in no way helps the delivery process.

Yes, to experience less pain and shorter labor, peace, patience, and the mental strength to endure the pain are essential. During labor, both the body and mind should be kept relaxed. When labor pain begins, one should not fight or resist them. The pain should be experienced as it progresses. It is at this moment that we need to conserve our energy. Screaming should be avoided at all costs.

So far, we’ve been conditioned by movies to believe that labor means lying on the bed, grabbing a pillow, and screaming. This has created a negative mindset among people. These negative thoughts actually inhibit the natural pain-relieving hormones produced by the body during labor. As a result, we experience more intense pain.

The real issue lies within us. Our negative thoughts about childbirth and the depictions we see in films block the natural processes of our bodies, causing complications. Lying down as shown in movies makes labor take longer or no progress in labor.

However, standing, walking, or sitting in a squatting position is the best way to ensure a quicker delivery. Gravity plays a significant role in helping the baby move down naturally. Lying down disrupts this gravitational force.

Before modern medicine, most deliveries took place at home. A midwife or an experienced neighbor would be there to offer comforting words and strengthen the mother’s resolve. When you hear the stories of childbirth in villages, you’d be amazed at how simple they make it sound. Once you accept that childbirth is easy, half of the pain is gone. Women would stand at their homes, holding onto a cloth or saree tied to a beam, and endure the labor pains. Standing makes it easier for the body to help the baby descend smoothly.

Therefore, without any negative thoughts about childbirth, one must maintain a calm and firm mindset. Just as our body digests food and turns it into energy without our conscious effort, the body will also beautifully carry out the process of childbirth. Our only task is to trust our body and allow it to do its job.

What’s your birth story? Share it by writing to eetrarai@gmail.com. Let’s help others have a blissful childbirth experience.

கர்பம் தரித்த தருணம் முதல் குழந்தையை பெற்ற முதல் மூன்று வருடங்கள் அன்றாடமே மிகுந்த சவாலாக இருக்கும். ஒவ்வொரு நாளையும் கடத்துவதற்கு மிகபெரிய மனவலிமை தேவையாக இருக்கும். அதுவும் பிரசவ நேரத்தில் வலி, குழந்தை பாதுகாப்பாய் பிறத்தல், மறுஜென்மம் எடுக்கப் போகிறோம் என்று நினைத்து நினைத்தே பெண்கள் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள். ஆனால் இந்த மனஉளைச்சல் எந்த வகையிலும் பிரசவத்திற்கு உதவவே உதவாது.

ஆம், குறைந்த பிரசவ வலி மற்றும் குறைந்த பிரசவ நேரத்திற்கு நமக்கு அமைதியும், பொறுமையும் வலியை அனுபவிக்கும் மனவலிமையும் அவசியம். பிரசவ நேரத்தில் உடலையும், மனதையும் தளர்வாக வைத்திருக்க வேண்டும். பிரசவ வலி வந்தால் அதை எதிர்த்து போராட கூடவே கூடாது. வலியை அதன் போக்கிலே அனுபவிக்க வேண்டும். இந்த நேரத்தில் தான் நம் ஆற்றலை சேமித்து வைத்தாக வேண்டும். நிச்சயம் கத்தவே கூடாது.

இதுவரை பிரசவம் என்றால் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு தலையணையை பற்றிக் கொண்டு கத்த வேண்டும் என்று தான் நமக்கு திரைப்படங்கள் மூலம் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது மிகப் பெரிய எதிர்மறை எண்ணத்தை மக்களிடையே உருவாக்கி உள்ளது. இந்த எதிர்மறை எண்ணங்கள் பிரசவ நேரத்தில் நம் உடலில் தோன்றும் இயற்கையான வலி நிவாரண சுரப்பிகளை நிறுத்திவிடும். அதனால் தான் நாம் அதிக வலிகளை அனுபவிக்கிறோம்.

உண்மையில் நம் பிரச்சனை நம் மூலையில் தான் உள்ளது. பிரசவத்தைப் பற்றிய நம் எதிர்மறையான எண்ணங்கள், படங்களில் காட்டப்படும் முறைகள் தான் நம் உடம்பின் இயற்கையான செயல்களை தடுத்து அதன் போக்கை மாற்றி சிக்கலை உருவாக்குகிறது. படங்களில் காட்டுவது போன்று படுத்துக் கொண்டிருந்தால் பிரசவம் அதிக நேரத்தை எடுத்துக் கொள்ளும்.

ஆனால் நின்றுகொண்டோ, நடந்துகொண்டோ, மலாசனத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டோ இருப்பது தான் விரைவான பிரசவத்திற்கான வழி. புவியீர்ப்பு விசை குழந்தையை வெளியே கொண்டுவர மிக எளிய முறை. படுத்துக்கொண்டிருந்தால் புவிஈர்ப்பு விசை தடைபடும்.

நவீன மருத்துவம் வருவதற்கு முன்பு வீட்டில் தான் அதிக பிரசவம் நடக்கும். மருத்துவச்சியோ, பிரசவத்தில் கைதேர்ந்த பக்கத்து வீட்டு பாட்டியோ கூடவே இருந்து பேச்சுக் கொடுத்துகொண்டே மனஉறுதியை அதிகபடுத்துவார்கள். பட்டிகளின் பிரசவ கதைகளை கேட்டால் அட இவ்வளவுதானா என்று தோன்ற வைத்துவிடுவார்கள். மூலையில் பிரசவம் சுலபம் என்று தோன்றிவிட்டாலே பாதி வலி இருக்காது. வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் கையிற்றையோ, புடவையையோ/வேட்டியையோ கட்டித் தொங்கவிட்டு அதை பிடித்துகொண்டு வலியை கடக்கவேண்டும். நின்றுகொண்டிருப்பதால் மிக சுலபமாக குழந்தை வெளியே வர நம் உடல் இலகுவாக மாறும்(இப்படி வீட்டிலேயே பிரசவித்துக்கொண்டவரின் கதையை அடுத்த பதிவில் பார்க்கலாம்).

அதனால் பிரசவத்தைப் பற்றிய எதிர் மறை எண்ணங்கள் இல்லாமல், மனதை அமைதியாக, திடமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நாம் சாப்பிட்டால் அதை ஜீரணம் செய்து உடலுக்குத் தேவையான சக்தியாக மாற்றும் வேலையை எப்படி நம் உடல் செய்கிறதோ, அதே போன்று குழந்தையை பிரசவிக்கும் வேலையையும் அது அழகாக செய்து முடிக்கும். நாம் செய்வது ஒன்றுதான். உடலை நம்ப வேண்டும். அதன் வேலையை செய்ய நாம் அனுமதிக்க வேண்டும்.

உங்களின் பிரசவ கதை என்ன. எழுதுங்கள் eetrarai@gmail.com என்ற முகவரிக்கு. இனிய பிரசவ அனுபவம் பெற அனைவருக்கும் உதவுவோம்.

/0 Comments/by

Talk to baby – சிசுவிடம் பேசுங்கள்

Talk to baby

Once a month in Puliyanur village, the anganwadi teacher gathers all the pregnant women to distribute nutritious flour (sathu maavu) at the local childcare center. I had already informed the anganwadi teacher last week that I wanted to meet and speak with them.

She happily agreed and said, “Please, you try talking to these girls. When I tell them anything, they don’t listen at all. The government is doing so much for pregnant women during this time, but they don’t seem to care about anything.”

On Tuesday, only four women came. It’s not easy to gather them all. They are responsible for everything—housework, farmwork, children, and elders. For them, pregnancy is no big deal. It’s as normal as losing a tooth at a certain age. All of the women who came were experiencing their first, second, or third pregnancies.

I felt unsure of where to start the conversation. Then, one sister arrived with her first child. Her child was running around restlessly. She said to the other women, “I can’t keep him in one place. I can’t manage him.” She herself was very lean but energetic. She was five months pregnant, which was only evident when she mentioned it. I asked her, “Were you just as active during your first pregnancy too, moving around without rest and staying so energetic?” She replied, “Yes, I couldn’t sit in one place. I always had to be doing something, even when I was carrying him in my womb. I was always running around.”

“So, how do you expect your child to sit still in one place? He’s just like you, always on the move,” I said, and she blushed a little, starting to open up.

As we continued chatting, the lean woman said that her child refuses to go to his father. “Maybe if he had talked to me and the baby during my pregnancy, the child would now be playing with him. He comes home tired from work, eats, sleeps, and leaves again for work. He never spoke to me.”

“Yes, your baby isn’t familiar with his voice or touch. To him, your husband is like a stranger, even though he knows he’s his father. He can’t connect with him emotionally. That’s why this pregnancy period is so important. Always talk to your baby in the womb. Introduce your family members. When you are happy, your baby will be happy too,” I explained, and we talked a lot.

Pregnant women who go to their mother’s house for delivery often feel happiness, comfort, and peace there. These feelings are passed on to the baby. This is why, even as adults, many children feel a strong emotional connection and comfort with the maternal side of their family. Unfortunately, we often misinterpret this and think, “The child is close to the maternal family because the mother speaks well about them, while they don’t bond with the paternal family because they hear negative things.”

In reality, children learn the most while they’re in the womb. Talk to your baby. Introduce your husband and family members to the baby. Ask your husband to talk to the baby every day. Get him to read stories to the baby. Your emotional state during those nine months will shape your baby’s emotional state for life, so remain happy and content. We always pray for a fulfilling childbirth experience for you.

What is a pregnancy or childbirth memory you will never forget? Share it with us at eetrarai@gmail.com. Your experience could help others.

புளியானுர் கிராமத்தில் மாதம் ஒரு முறை சத்து மாவு கொடுப்பதற்காக அனைத்து கர்பிணிகளையும் வரவைத்து பால்வாடியில் ஒன்று சேர்க்கிறார் பால்வாடி ஆசிரியை. சென்ற வாரமே பால்வாடி ஆசிரியரிடம் கூறி வைத்திருந்தேன் நான் அவர்களை சந்தித்து பேச வேண்டும் என்று.

“நீங்களாவது சொல்லுங்க இந்த பொண்ணுங்ககிட்ட. நான் சொன்னா எதுவுமே கேக்க மாட்டேங்குறாங்க. கர்பகாலத்துல அரசாங்கம் எவ்வளவோ பண்ணுது. இவங்க எதையும் கேக்க மாட்டேங்குறாங்க” என்று மகிழ்வோடு ஒப்புக்கொண்டார். செவ்வாய் கிழமை ஒரு நான்கு பேர் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள். அவர்களை ஒன்று திரட்டுவது அவ்வளவு எளிதல்ல.

வீட்டு வேலை, நிலத்து வேலை, குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என அனைவரையும் அவர்கள் தான் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கர்பம் என்பது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை. குறிப்பிட்ட வயதில் பல் விழுந்து முளைப்பது போல கர்ப்பமும் உடலின் வழக்கம். முதல் இரண்டு மூன்றாவது குழந்தை கர்ப்பம் என அனைத்து வகையினரும் வந்திருந்தனர்.

எனக்கு அவர்களிடம் எங்கிருந்து பேச ஆரம்பிப்பது என தயக்கமாக இருந்தது. அப்பொழுது ஒரு அக்கா தன் முதல் குழந்தையுடன் வந்திருந்தார். அவன் துரு துரு என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். “அவனை ஒரு இடத்தில் பிடித்து வைக்கவே முடியவில்லை. என்னால் சமாளிக்க முடியவில்லை” என்று மற்றவர்களிடம் கூறினார். பார்க்க மிகவும் ஒல்லியாக ஆனால் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தார். ஐந்து மாதம் கர்பம் என்று சொல்லித்தான் தெரிந்தது. நான் அவர்களிடம் “நீங்கள் முதல் கார்ப காலத்திலும் இப்படி துரு துரு என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தீர்களா? ஓய்வு இல்லாமல் வேலை செய்துகொண்டே சுறுசுறுப்பாக இருந்தீர்களா” என்று கேட்டேன். அவர்களும் “ஆமாங்க என்னால ஒரு எடத்துல இருக்கவே முடியாது. ஏதாவது வேலை செஞ்சுகிட்டேன் இருப்பேன். இவன வயித்துல சுமந்தப்பவும் இப்படி தான். ஓடிகிட்டே இருப்பேன்” என்று கூறினார்.

“அப்புறம் எப்படி நீங்க உங்க குழந்தை ஒரு எடத்துல உட்காரணும்னு எதிர் பாக்குறீங்க. அவனும் உங்களை மாதிரி துரு துருன்னு தான் இருப்பான்” அப்படின்னு சொன்னதும் அவங்க கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டு பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

வெகு நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்த அந்த ஒல்லியான அக்கா தன் குழந்தை தன் அப்பாவிடம் போகவே மாட்டேன் என்கிறான் என்றார். “ஒருவேளை அவர் என் கர்ப காலத்தில் என்னுடனும், கர்பத்தில் இருக்கும் சிசுவிடமும் பேசி இருந்தால் அவனும் இப்பொழுது அவருடன் விளையாடுவானோ என்னவோ. அவர்பாட்டுக்கு வருவார். சாப்பிட்டு தூங்கிவிட்டு எழுந்து வேலைக்கு சென்று விடுவார். என்னிடம் எதுவுமே பேச மாட்டார்” என்று கூறினார்.

“ஆமாங்க அவர் குரலோ தொடுதலோ உங்கள் குழந்தைக்கு பரிட்சயம் ஆகவில்லை. அதனால் அவனுக்கு அவர் மற்றவர்கள் போல மூன்றாம் மனிதர் தான். அவர்தான் அப்பா என்று தெரிந்தாலும் அவனால் அவரிடம் உள்ளுணர்வாக நெருங்க முடியாது. அதனால் தான் இந்த கர்பகாலம் மிகவும் முக்கியமானது. கர்பத்தில் உள்ள சிசுவிடம் எப்பொழுதும் பேசுங்கள். உங்கள் உறவுகளை அறிமுகப்படுத்துங்கள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் உங்கள் குழந்தையும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.” என்று நிறைய பேசினேன்.

பிரசவத்திற்கு அம்மா வீட்டிற்கு செல்லும் கர்பிணிகள் அம்மா வீட்டில் மகிழ்வாகவும் ஆறுதலாகவும், நிம்மதியாகவும் உணர்வார்கள். அந்த உணர்வுகள் சிசுவிற்கும் கடத்தப்படுகிறது. இதனால் தான் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனபோதும் நிறைய பிள்ளைகள் அம்மாவீட்டு உறவகளிடம் மிகவும் நெருக்கமாகவும், நிம்மதியாகவும் உணர்வார்கள். ஆனால் இதை நாம் “அம்மா, அவ வீட்ல இருக்குறவங்கள பத்தி நல்லா சொல்லி சொல்லி குழந்தை அவங்ககூட மட்டும் நல்லா ஒட்டிக்கிறாங்க, அப்பா பக்க உறவுகளை பத்தி தப்பா சொல்றதுனால குழந்தைங்க இங்க ஒட்ட மாட்டேங்குறாங்க” என்று தவறாக புரிந்துகொள்கிறோம்.

உண்மையில் கர்பத்திலேயே குழந்தைகள் அதிகம் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். உங்கள் சிசுவிடம் பேசுங்கள். உங்கள் கணவரையும் உறவுகளையும் அறிமுகப்படுத்துங்கள். உங்கள் கணவரை தினமும் சிசுவிடம் பேச சொல்லுங்கள். கதை படிக்க சொல்லுங்கள். உங்களின் ஒன்பது மாதகால மனநிலை தான் உங்கள் குழந்தைக்கான நிரந்தர மனநிலை என்பதை உணர்ந்து மகிழ்வோடு இருங்கள். நிறைவான பிரசவம் அமைய என்றும் எங்கள் பிரார்த்தனைகள்.

இதுபோன்ற உங்களால் மறக்க முடியாத உங்களின் பிரசவகால நினைவு எது? eetrarai@gmail.com க்கு எழுதுங்கள். நிச்சயம் மற்றவர்களுக்கு பயன்படும்.

/0 Comments/by

Girl Baby – பெண் மகவு

Girl baby

I have been visiting Puliyanur twice a week to meet with pregnant women. Due to continuous rain this week, I couldn’t make the visit. Yesterday was the first time I went since last Wednesday. The pregnant woman I met on the very first day of Eetrarai has given birth to a baby girl.

Fifteen days before her due date, she experienced labor pain on Sunday evening. When she went to the nearby Primary Health Center, they advised her to be taken to a bigger hospital. They went to Dharmapuri Government Hospital. There she gave birth to the girl baby via cesarean section. Both mother and baby are healthy. As of now, we only know that the baby weighs 3.9 kg, but the reason for the cesarean section is unknown. Let’s keep them in our prayers for their well-being.

Beyond genuine medical reasons for cesareans, there are some myths circulating among people. A woman I know once said that the doctors performed a cesarean because they told her that, due to her excess weight, she wouldn’t have the strength to push the baby out. How false that information is!

What are some similar myths about childbirth that you have come across? Write to eetrarai@gmail.com. It could be of great help to others.


வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள் புலியானூர் சென்று கர்பமானவர்களை சந்தித்து வந்துகொண்டிருந்தேன். இந்த வாரம் தொடர் மழையால் செல்ல இயலவில்லை. கடந்த புதனுக்கு பிறகு நேற்று தான் சென்றேன். ஈற்றரை தொடங்கிய அன்று முதன் முதலாக சந்தித்த கர்பவதிக்கு பெண் மகவு பிறந்துள்ளது.

இன்னும் 15 நாட்கள் இருக்கும் நிலையில் ஞாயிறு மாலை வலி வந்திருக்கிறது. அருகிலுள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திற்கு சென்ற போது பெரிய மருத்துவமனைக்கு கூட்டிச் செல்லுங்கள் என்று கூறியிருக்கின்றனர். தர்மபுரி அரசு மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சை மூலம் குழந்தை பிறந்துள்ளது. தாயும் சேயும் நலம்.

குழந்தை 3.9 கிலோ எடை என்ற தகவல் வரை மட்டும் இப்பொழுது தெரிந்துள்ளது. அறுவை சிகிச்சைக்கான காரணம் தெரியவில்லை. இருவரின் நலனுக்காக நம் பிரார்த்தனைகள்.

அறுவை சிகிச்சைக்கான உண்மையான மருத்துவக் காரணங்களைத் தாண்டி சில கற்பனை காரணங்களும் மக்களிடையே பரவலாக உள்ளது. எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்ணுக்கு அவள் எடை கூடுதலாக இருப்பதால் குழந்தையை வெளியே தள்ளும் சக்தி இருக்காது என்று கூறி மருத்துவர்கள் அறுவை சிகிச்சை செய்ததாக கூறினாள். எவ்வளவு பொய்யான தகவல்.

இது போன்று உங்களுக்கு தெரிந்த பிரசவத்தின் பொய்யான தகவல்கள் என்று எதை கூறுவீர்கள்? எழுதுங்கள் eetrarai@gmail.com என்ற முகவரிக்கு.

/0 Comments/by