Her age is 20.. This is her third child…

Image from Google

Yesterday, after a long time, I visited a small restaurant in Singarapettai. Four months ago, I had seen a young woman working there while she was seven months pregnant. I had tried to speak with her about her pregnancy, but she was constantly on the move, rushing from one table to another with hardly a moment to spare. I told her, ‘I’ll come back and talk to you when you have some time to rest,’ and left. But after that day, I never got a chance to see her again.

“When I visited the restaurant again yesterday, I saw the same young woman, busy at work as always. I asked her, ‘Has the baby been born?’ Just then, I heard a sharp little cry. I turned around and saw a baby lying on the dining table next to mine, nestled inside a makeshift cradle made from a saree spread. The baby continued crying for a minute, and the elderly women working there immediately called out to her, ‘Go feed the baby first. We’ll take care of this table.’”

She smiled and replied, ‘Just a minute, Aaya,’ before quickly serving sambar and chutney to a table. Then she walked over, gently picked up the baby, and turned to me. ‘Yes, Akka. He’s one month old now,’ she said. I was surprised. How could she be back at work just one month after giving birth? I assumed she must have had a normal delivery and had returned because of her family’s financial situation. At that moment, I had no idea of the story she was carrying behind that simple smile.

By the time I finished my breakfast and went to speak with her, she was once again completely absorbed in her work.I walked over to the baby. He was awake. I picked him up and started talking to him softly. A little later, one of the elderly women working there scolded the young mother affectionately, ‘Go eat first! You’re breastfeeding a baby. Why haven’t you eaten yet?’

The young woman then served herself four idlis and sat down at the table near me. I asked her, ‘How did you end up coming back to work just one month after giving birth?’ She gave a faint smile and replied, ‘I have to pay rent, Akka. I have to eat and survive, don’t I?’I was taken aback. ‘What about your family? Don’t they help take care of you?’ I asked. For a moment, she was silent. Then she began telling me her story.

“Akka, I was married off when I was just 12 years old. This is my third child, and I am only 20 years old now. My first two children are girls. Because I did not have a son, my husband’s family threw me out of the house. When I left their home, I didn’t even know that I was pregnant for the third time. It was only after I returned to my mother’s house that I discovered I was expecting another baby. But my husband’s family refused to accept me back.

My mother decided to arrange a second marriage for me and told me to terminate the pregnancy. She had already found another groom and had even accepted fifty thousand rupees from his family. Because of that, she pressured and threatened me to abort the baby. I refused to agree to any of it. I left home, rented a house on my own, and started working at a vegetable shop. Later, I began working at this hotel. The people here take care of me as if I were their own daughter.”

Even during my delivery at Dharmapuri Government Hospital, there was no one with me. Only the lady who owned the house where I was staying on rent stayed with me for two days. After that, I have been doing everything on my own. I take care of the baby by myself. It has been one month. I have to pay the house rent. I have to buy rice and vegetables for food. I need money, Akka. That is why I came back to work.” she said, finishing without even taking a breath. I was shocked the more I listened.

I stood there frozen, looking only at the baby. ‘He has been born as a boy for me, Akka. That is enough. I will work hard for him. I will raise him well,’ she said and got up to leave. The baby started crying again. I handed the baby back to her and asked, ‘Okay, it was a normal delivery, right?’ ‘No, Akka. All three of mine were C-sections,’ she replied, and then walked away with the baby and started serving food again.


நேற்று வெகு நாட்களுக்கு பிறகு சிங்காரப்பேட்டையில் உள்ள ஒரு உணவகத்துக்கு சென்றிருந்தேன். அங்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பு 7 மாத கர்ப்பத்தில் ஒரு இளம்பெண் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது அவளிடம் அவள் கர்பம் குறித்து பேச, அவள் அதற்கு நேரமில்லாமல் ஓடி ஆடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். சரி நீ ஓய்வாக இருக்கும்போது வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு வந்தேன். ஆனால் அதன் பிறகு அந்த பெண்ணை சந்திக்கவில்லை.

நேற்று மீண்டும் அந்த உணவகத்துக்கு சென்ற பொது அங்கே அந்தப் பெண் எப்பொழுதும் போல வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். குழந்தை பிறந்துடுச்சா என்றேன். அப்போது திடீரெனெ கீச் கீச் என ஒரு அழுகுரல். பார்த்தால் நான் உட்கார்ந்திருக்கும் மேஜைக்கு அடுத்த உணவு மேஜையில் புடவை விரிப்புக்குள் ஒரு குழந்தை. ஒரு நிமிடம் தொடர்ந்து அழ, அங்கு வேலை செய்யும் பாட்டிகள் “நீ போயி மொதல்ல பால் குடு. நாங்க அந்த டேபிள் பாத்துக்குறோம்” அப்படின்னு சத்தம் போட்டாங்க.

அந்த பெண் “இரு ஆயா” என்று சொல்லி சிரித்துக்கொண்டே ஒரு டேபிள்க்கு சாம்பார் சட்னி ஊற்றிவிட்டு சென்று அந்த குழந்தையை கையில் எடுத்துக் கொண்டார். என்னைப் பார்த்து “ஆமா அக்கா. ஒரு மாசம் ஆச்சு” என்றால். எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது, எப்படி குழந்தை பிறந்து ஒரு மாதத்தில் வேலைக்கு வந்திருக்கிறாள் என்று. சுகப்பிரசவம் ஆகியிருக்கும். வீட்டு பொருளாதாரம் காரணமாக வந்திருப்பாள் என்று நினைத்தேன்.

சாப்பிட்டு முடித்து அவளிடம் சென்று பேசுவதற்குள் அவள் மீண்டும் வேளையில் மூழ்கியிருந்தாள். நான் சென்று அந்தக் குழந்தையை பார்த்தேன். அவன் உறங்கவில்லை. கையில் எடுத்து அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் அந்தப் பெண்ணை “போய் சாப்டு. பால் குடுக்குறவ. இன்னும் சாப்பிடாம என்ன பண்ற” என்று அங்கிருந்த பாட்டி அதட்டினாள்.

அந்த பெண்ணும் நான்கு இட்லியை போட்டுகொண்டு நான் இருந்த டேபிள் அருகில் அமர்ந்தாள். என்னமா ஒரு மாதத்தில் வேலைக்கு வந்துட்ட என்று கேட்டேன். இல்லக்கா வீட்டு வாடகை கட்டணும், சாப்பிடணும்ல என்றாள். “வீட்ல இருக்கறவங்க என்ன பண்றாங்க. அவங்க பாக்க மாட்டாங்களா” என்று கேட்டேன். அவள் முழுக் கதையையும் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

“அக்கா எனக்கு 12 வயதிலேயே திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டார்கள். எனக்கு இது மூன்றாவது குழந்தை. எனக்கு இப்பொழுது 20 வயதாகிறது. முதல் இரண்டும் பெண் குழந்தைகள். ஆண் குழந்தை இல்லாததால் என்னை என் கணவர் வீட்டிலிருந்து துரத்திவிட்டார்கள். அவர்கள் வீட்டிலிருந்து வரும்போது எனக்கு மூன்றாவது கரு நின்றிருந்தது தெரியவில்லை. என் அம்மா வீட்டில் வந்து தான் நான் மீண்டும் கர்பம் என்று தெரிந்து கொண்டேன். என் கணவர் வீட்டில் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

என் அம்மாவும் எனக்கு இரண்டாவது திருமணம் செய்ய முடிவு செய்து கருவை கலைக்க சொன்னார். வேறொரு மாப்பிள்ளையும் பார்த்துவிட்டு அவர்களிடம் ஐம்பதாயிரம் பணமும் வாங்கியிருக்கிறார். அதனால் என்னை கட்டாயப்படுத்தி கரு கலைக்க மிரட்டினார். நான் எதற்கும் ஒத்துப்போகாமல் வீட்டிலிருந்து வெளியேறி தனியே வீடெடுத்து ஒரு காய்கறி கடையில் வேலை செய்தேன். பிறகு இந்த ஹோட்டலில் வேலை செய்யத் தொடங்கினேன். இங்கு இருப்பவர்கள் என்னை தன் சொந்தப் பிள்ளையை போல பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

தருமபுரி அரசு மருத்துவமனையில் பிரசவத்தில் கூட யாரும் உடனில்லை. நான் வாடகைக்குத் தங்கியிருந்த வீட்டு ஓனர் அம்மா தான் இரண்டு நாள் கூட இருந்தாங்க. அப்புறம் நானே தான் தனியா எல்லாத்தையும் செஞ்சுக்குறேன். குழந்தையை பாத்துக்குறேன். ஒரு மாதம் ஆச்சு. வீட்டு வாடகை கட்ட வேண்டும். சாப்பாட்டுக்கு அரிசி காய்கறி வாங்க வேண்டும். காசு வேணும்ங்க அக்கா. அதனால் வேலைக்கு வந்துவிட்டேன் ” என்று மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடித்தாள். எனக்கு கேட்க கேட்க அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

நான் உறைந்து அந்த குழந்தையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். “இவன் எனக்கு பையனாக பிறந்து விட்டான் அக்கா. அது போதும். இவனுக்காக நான் உழைப்பேன். இவனை நான் நல்ல முறையில் வளர்ப்பேன்” என்று கூறி எழுந்து சென்றாள். குழந்தை மீண்டும் அழத் தொடங்கினான். நான் குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு “சரி சுகப்பிரசவம் தானே” என்றேன். “இல்லை அக்கா எனக்கு மூன்றுமே சிசேரியன் தான்” என்று கூறிவிட்டு குழந்தையுடன் சென்று உணவு பரிமாற ஆரம்பித்தாள். நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து அங்கேயே நின்றேன்.