For the past two months, I have been constantly traveling and conducting back-to-back sessions at a fast pace. After attending the Vishnupuram Literary Event in Coimbatore, I traveled to a handloom center in Chennimalai, Erode, and from there, I went to a village called Solakani in the Anthiyur Hills. In this hill village, where indigenous communities reside, a major well-digging project is being carried out as part of the village well restoration initiative.

I visited the village to learn about the pregnancy experiences, traditions, practices, food habits, and child-rearing methods of the tribal women living there. I met a 90-year-old grandmother who was still strong and actively harvesting aariyam (finger millet/ragi). Sitting and talking with them made time fly by—they had endless stories and experiences to share. It was truly an enriching experience.

For them, childbirth is not a separate or extraordinary event; it is just another natural part of life. They do not go out of their way to prepare for it. In fact, their biggest concern is having to leave the hills and travel down to a hospital for delivery. The very mention of a hospital brings fear, as they believe that hospitals will immediately resort to surgery.

I will definitely document in detail the fascinating childbirth conversations I had with them.

Learning and teaching should always continue. We must keep working and staying active—otherwise, both our body and mind will fall into illness. This thought, emphasized by Sivaraj Anna, continues to be a driving force that keeps us moving forward without exhaustion.

Starting today, I will be traveling to Bengaluru for a full month of yoga training. I will be training at S-VYASA UNIVERSITY, India’s top yoga university. As a result, I will not be conducting any classes or taking emergency calls during this period. By the end of February, I will return, and all sessions will resume in March. I strongly feel that this one-month period will be a transformative phase for me.

Thank you all for your support!


கடந்த இரு மாதங்களாக தொடர் பயணங்கள், தொடர் வகுப்புகள் என்று வேகமாக ஓட வேண்டியிருந்தது. கோவையில் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய நிகழ்வு முடித்து, ஈரோடு சென்னிமலையில் உள்ள நூற்பு சென்றுவிட்டு அங்கிருந்து அந்தியூர் மலையில் உள்ள சோளகனை என்ற கிராமத்திற்கு சென்றோம். மலைவாழ் மக்கள் வாழும் அந்த ஊரில் ஊர்கிணறு புணரமைப்பு இயக்கத்தால் மிகக்கடுமையான கிணறு ஒன்றை வெட்டி பணி செய்யப்படுகிறது.

அங்குள்ள பழங்குடி பெண்களின் பிரசவகால அனுபவங்கள், பழக்கவழக்கங்கள், வழிமுறைகள், உணவு, குழந்தை பராமரிப்பு பற்றி அனைத்து தகவல்களையும் அறிந்துகொள்ள சென்றேன். 90 வயது பாட்டி இன்னும் உடல் வலிமையுடன் ஆரியம் என சொல்லப்படும் ராகியை அறுவடை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடன் அமர்ந்து பேசினால் நேரம் போவதே தெரியாமல் பேசலாம். அவ்வளவு கதைகள் அனுபவங்கள். மலைப்பாக இருந்தது.

அவர்களுக்கு பிரசவம் என்பது தனி அனுபவம் அல்ல. அது அவர்களின் அன்றாடத்தில் ஒரு பகுதி போல, வாழ்வில் அது இயல்பான ஒன்று. அதற்காக அவர்கள் தனியாக எதுவும் மெனக் கெடுவதில்லை. சொல்லப்போனால் அவர்களுக்கு மலையை விட்டு கீழே வந்து மருத்துவமனைக்கு செல்வதில் தான் அத்துணை தயக்கம். மருத்துவமனை என்றாலே ஆபரேஷன் செய்துவிடுவார்கள் என்பது அவர்களின் என்ன.
நிச்சயம் அவர்களுடன் நடந்த பிரசவகால உரையாடல்களை தனியாக பதிவு செய்கிறேன்.

கற்றலும் கற்பித்தலும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். நாம் தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நாம், நம் மனது அனைத்தும் நோய்க்குள் சென்றுவிடும். அதனால் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று கூறும் சிவராஜ் அண்ணாவின் சொற்கள் எங்களை சோர்வில்லாமல் தொடர்ந்து இயங்க செய்யும் உந்து சக்தி.

இன்றிலிருந்து ஒரு மாதம் முழுமையாக யோகா பயிற்சிக்கு பெங்களுரு செல்கிறேன். இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த யோகா பல்கலைகழகமான S-VYASA UNIVERSITY க்கு பயிற்சிக்கு செல்வதால் இந்த ஒரு மாத காலத்திற்கு எந்த வகுப்புகளும், அவசர அழைப்பை ஏற்கும் வாய்ப்பும் இல்லை என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். February மாதம் முடிந்து மீண்டும் மார்ச் மாதம் அனைத்து வகுப்புகளும் தொடங்கும். இந்த ஒரு மாத காலம் மிகப்பெரிய திறப்பை கொடுக்கும் என்ற தீர்க்கமாக தோன்றுகிறது. அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.