Three weeks ago, due to severe physical discomfort, I had to give up a significant and much-anticipated journey. My fear stemmed from the fact that my body suddenly succumbed to an ailment without any prior symptoms, puzzling even the doctors.

We often run through life with little awareness of our bodies. In reality, our body constantly gives us subtle signals, but we fail to notice them. Over the past three weeks, all I could think about was the marvel of the human body. It is our true wealth, and we owe it immense gratitude. Each organ diligently performs its function, and even a minor disruption can lead to significant consequences.

I have always paid attention to my body, but this time, I neglected posture and rest due to work. This led to inflammation and pain around the pelvic bone, tailbone, and surrounding muscles. The pain was so intense that sitting, lying down, and walking became nearly impossible. At one point, I even feared losing my ability to walk. Treatment at a government hospital helped alleviate my condition.

Throughout this ordeal, I kept reassuring my body, saying:
“You are precious to me. You are my treasure. I love you deeply. You are my strength. Thank you for sustaining me all these years. I surrender to you. We have a long way to go, and we must remain strong. If I’ve made any mistakes, please forgive me. I will be more mindful from now on. Thank you, thank you, thank you.”

Expressing gratitude to our bodies is vital. Now, I feel stronger and rejuvenated.

I always share this message with expectant mothers and others I interact with: trust your body. It is capable of extraordinary miracles. The body has the ability to heal itself when supported with positive thoughts. Spend time each morning and night acknowledging and thanking each part of your body. Celebrate your body. Even without your awareness, this simple practice can help your body overcome ailments.

Just as we care for people, we must pay attention to every part of our body. It will never fail us.

The journey I missed was to meet Dr. Abhay and Dr. Rani Bang in Maharashtra and visit Sevagram and the Nai Talim School. It was a significant trip, and the disappointment was immense. However, I firmly believe that another beautiful opportunity to meet them will arise in the future. The next journey will be even more memorable.

மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு உடல் தொந்தரவுகளால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு ஒரு மிகப்பெரிய மிக முக்கியமான பயணம் ஒன்றை கைவிட வேண்டியதாகியது. உண்மையில் உள்ளூர பயந்து தான் போயிருந்தேன். எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் திடீரென உடல் ஒரு நோய்மைக்குள் செல்வது, அது மருத்துவர்களுக்கே புதிராய் இருந்தது தான் என் பயத்திற்கான காரணம்.

நம் உடலைப் பற்றிய எந்தவித கவனமும், அறிவும் இன்றி நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நம் உடல் நமக்கு சிறிது சிறிதாய் அறிவித்துக்கொண்டே தான் இருக்கிறது. அதை கவனிக்கத்தான் நமக்கு நேரம் இல்லை. இந்த மூன்று வார காலத்தில் உடல் பற்றிய நினைவுகள் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. நம் உடல் எவ்வளவு பெரிய அற்புதம். நமக்கு உண்மையான செல்வமே உடல் தான். அதற்கு நாம் மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டவர்கள். ஒவ்வொரு உறுப்பும் அதனதன் வேலையை சீராக தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒரு உறுப்பு தன் வேலையை நிறுத்தினாலும் நம் நிலைமை?

நான் என் உடல் மீது எப்பொழுதும் சிறிது கவனம் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பவள் தான். ஆனால் இந்த முறை வேலையின் ஆர்வத்தில் உட்காரும் அமைப்பு, உட்காரும் நேரம் போன்றவற்றில் கவனம் செலுத்தாமல் இருந்துவிட்டிருக்கிறேன். இடுப்பெலும்பு, முதுகெலும்பு வால் போன்றவற்றை சுற்றி தசை வீக்கம், வலி. உட்கார முடியாமல், படுக்கவும் முடியாமல், நடக்கவும் முடியாமல் இருப்பது போன்றதொரு வேதனை இல்லை. இனிமேல் நடக்கவே முடியாதோ என்றொரு எண்ணம் வந்து செல்லாமல் இல்லை. அரசு மருத்துவமனையில் தான் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் இம்முறையும் என் உடலிடம் திரும்பத் திரும்ப கூறிக் கொண்டே இருந்தேன் “நீ எனக்கு மிக மிக முக்கியம். நீ எனது பொக்கிஷம். உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீ தான் என் பலம். இவ்வளவு நாள் என்னை நிலையாய் வைத்திருப்பதற்கு நன்றி. நான் உன்னிடம் சரணடைகிறேன். நாம் இன்னும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டும். அதற்கு நாம் வலுவாய் இருக்க வேண்டும். நான் தவறு செய்திருந்தால் என்னை மன்னி. நான் இன்னும் கவனத்துடன் இருப்பேன். நன்றி நன்றி நன்றி….” என்று. நம் நன்றியுணர்வை வெளிபடுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். உண்மையில் இப்பொழுது நான் இன்னும் வலுவாய், புத்துணர்வாய் உணர்கிறேன்.

என்னிடம் பேசும் அனைத்து கர்பிணிகளுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் நான் சொல்வது இதைத்தான். உங்கள் உடலை நம்புங்கள். அது பெரிய பெரிய அற்புதங்களை நிகழ்த்தும். உடல் தன்னைத் தானே சரி செய்துகொள்ளும். அதற்கான நேர்மறை எண்ணங்களை நாம் வைத்துக்கொண்டாலே போதும். அது தன் வேலையை சரியாக செய்யும். காலையிலும், இரவு உறங்குவதற்கு முன்பும் உடலின் ஒவ்வொரு பாகங்களையும் எண்ணி, உணர்ந்து நன்றி கூறுங்கள். உங்கள் உடலை கொண்டாடுங்கள். நீங்கள் அறியாமலேயே உங்கள் உடல் சில நோய்களை தீர்த்துவிடும்.

மனிதர்களுக்கு கவனம் கொடுப்பது போல உடலின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் நாம் கவனம் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். உங்கள் உடல் உங்களை ஒருபோதும் கைவிடாது.

அந்த மிகப்பெரிய பயணம் மகாராஷ்டிராவில் உள்ள அபய் பங் மற்றும் ராணி பங் தம்பதியினரை சந்திப்பதற்கான பயணம். சேவாகிராம், நயிதாலிம் பள்ளி என்று பெரிய பயணம் தான். ஆனால் மிகப்பெரிய ஏமாற்றமும் வருத்தமும். நிச்சயம் மீண்டும் அவர்களுடன் ஒரு அருமையான சந்திப்பு அமையும் என்று தீர்க்கமாக நம்புகிறேன். அடுத்த முறை இன்னும் இன்னும் அழகான பயணமாக அமையும்.

Once a month in Puliyanur village, the anganwadi teacher gathers all the pregnant women to distribute nutritious flour (sathu maavu) at the local childcare center. I had already informed the anganwadi teacher last week that I wanted to meet and speak with them.

She happily agreed and said, “Please, you try talking to these girls. When I tell them anything, they don’t listen at all. The government is doing so much for pregnant women during this time, but they don’t seem to care about anything.”

On Tuesday, only four women came. It’s not easy to gather them all. They are responsible for everything—housework, farmwork, children, and elders. For them, pregnancy is no big deal. It’s as normal as losing a tooth at a certain age. All of the women who came were experiencing their first, second, or third pregnancies.

I felt unsure of where to start the conversation. Then, one sister arrived with her first child. Her child was running around restlessly. She said to the other women, “I can’t keep him in one place. I can’t manage him.” She herself was very lean but energetic. She was five months pregnant, which was only evident when she mentioned it. I asked her, “Were you just as active during your first pregnancy too, moving around without rest and staying so energetic?” She replied, “Yes, I couldn’t sit in one place. I always had to be doing something, even when I was carrying him in my womb. I was always running around.”

“So, how do you expect your child to sit still in one place? He’s just like you, always on the move,” I said, and she blushed a little, starting to open up.

As we continued chatting, the lean woman said that her child refuses to go to his father. “Maybe if he had talked to me and the baby during my pregnancy, the child would now be playing with him. He comes home tired from work, eats, sleeps, and leaves again for work. He never spoke to me.”

“Yes, your baby isn’t familiar with his voice or touch. To him, your husband is like a stranger, even though he knows he’s his father. He can’t connect with him emotionally. That’s why this pregnancy period is so important. Always talk to your baby in the womb. Introduce your family members. When you are happy, your baby will be happy too,” I explained, and we talked a lot.

Pregnant women who go to their mother’s house for delivery often feel happiness, comfort, and peace there. These feelings are passed on to the baby. This is why, even as adults, many children feel a strong emotional connection and comfort with the maternal side of their family. Unfortunately, we often misinterpret this and think, “The child is close to the maternal family because the mother speaks well about them, while they don’t bond with the paternal family because they hear negative things.”

In reality, children learn the most while they’re in the womb. Talk to your baby. Introduce your husband and family members to the baby. Ask your husband to talk to the baby every day. Get him to read stories to the baby. Your emotional state during those nine months will shape your baby’s emotional state for life, so remain happy and content. We always pray for a fulfilling childbirth experience for you.

What is a pregnancy or childbirth memory you will never forget? Share it with us at eetrarai@gmail.com. Your experience could help others.

புளியானுர் கிராமத்தில் மாதம் ஒரு முறை சத்து மாவு கொடுப்பதற்காக அனைத்து கர்பிணிகளையும் வரவைத்து பால்வாடியில் ஒன்று சேர்க்கிறார் பால்வாடி ஆசிரியை. சென்ற வாரமே பால்வாடி ஆசிரியரிடம் கூறி வைத்திருந்தேன் நான் அவர்களை சந்தித்து பேச வேண்டும் என்று.

“நீங்களாவது சொல்லுங்க இந்த பொண்ணுங்ககிட்ட. நான் சொன்னா எதுவுமே கேக்க மாட்டேங்குறாங்க. கர்பகாலத்துல அரசாங்கம் எவ்வளவோ பண்ணுது. இவங்க எதையும் கேக்க மாட்டேங்குறாங்க” என்று மகிழ்வோடு ஒப்புக்கொண்டார். செவ்வாய் கிழமை ஒரு நான்கு பேர் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள். அவர்களை ஒன்று திரட்டுவது அவ்வளவு எளிதல்ல.

வீட்டு வேலை, நிலத்து வேலை, குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என அனைவரையும் அவர்கள் தான் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கர்பம் என்பது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை. குறிப்பிட்ட வயதில் பல் விழுந்து முளைப்பது போல கர்ப்பமும் உடலின் வழக்கம். முதல் இரண்டு மூன்றாவது குழந்தை கர்ப்பம் என அனைத்து வகையினரும் வந்திருந்தனர்.

எனக்கு அவர்களிடம் எங்கிருந்து பேச ஆரம்பிப்பது என தயக்கமாக இருந்தது. அப்பொழுது ஒரு அக்கா தன் முதல் குழந்தையுடன் வந்திருந்தார். அவன் துரு துரு என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். “அவனை ஒரு இடத்தில் பிடித்து வைக்கவே முடியவில்லை. என்னால் சமாளிக்க முடியவில்லை” என்று மற்றவர்களிடம் கூறினார். பார்க்க மிகவும் ஒல்லியாக ஆனால் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தார். ஐந்து மாதம் கர்பம் என்று சொல்லித்தான் தெரிந்தது. நான் அவர்களிடம் “நீங்கள் முதல் கார்ப காலத்திலும் இப்படி துரு துரு என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தீர்களா? ஓய்வு இல்லாமல் வேலை செய்துகொண்டே சுறுசுறுப்பாக இருந்தீர்களா” என்று கேட்டேன். அவர்களும் “ஆமாங்க என்னால ஒரு எடத்துல இருக்கவே முடியாது. ஏதாவது வேலை செஞ்சுகிட்டேன் இருப்பேன். இவன வயித்துல சுமந்தப்பவும் இப்படி தான். ஓடிகிட்டே இருப்பேன்” என்று கூறினார்.

“அப்புறம் எப்படி நீங்க உங்க குழந்தை ஒரு எடத்துல உட்காரணும்னு எதிர் பாக்குறீங்க. அவனும் உங்களை மாதிரி துரு துருன்னு தான் இருப்பான்” அப்படின்னு சொன்னதும் அவங்க கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டு பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

வெகு நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்த அந்த ஒல்லியான அக்கா தன் குழந்தை தன் அப்பாவிடம் போகவே மாட்டேன் என்கிறான் என்றார். “ஒருவேளை அவர் என் கர்ப காலத்தில் என்னுடனும், கர்பத்தில் இருக்கும் சிசுவிடமும் பேசி இருந்தால் அவனும் இப்பொழுது அவருடன் விளையாடுவானோ என்னவோ. அவர்பாட்டுக்கு வருவார். சாப்பிட்டு தூங்கிவிட்டு எழுந்து வேலைக்கு சென்று விடுவார். என்னிடம் எதுவுமே பேச மாட்டார்” என்று கூறினார்.

“ஆமாங்க அவர் குரலோ தொடுதலோ உங்கள் குழந்தைக்கு பரிட்சயம் ஆகவில்லை. அதனால் அவனுக்கு அவர் மற்றவர்கள் போல மூன்றாம் மனிதர் தான். அவர்தான் அப்பா என்று தெரிந்தாலும் அவனால் அவரிடம் உள்ளுணர்வாக நெருங்க முடியாது. அதனால் தான் இந்த கர்பகாலம் மிகவும் முக்கியமானது. கர்பத்தில் உள்ள சிசுவிடம் எப்பொழுதும் பேசுங்கள். உங்கள் உறவுகளை அறிமுகப்படுத்துங்கள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் உங்கள் குழந்தையும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.” என்று நிறைய பேசினேன்.

பிரசவத்திற்கு அம்மா வீட்டிற்கு செல்லும் கர்பிணிகள் அம்மா வீட்டில் மகிழ்வாகவும் ஆறுதலாகவும், நிம்மதியாகவும் உணர்வார்கள். அந்த உணர்வுகள் சிசுவிற்கும் கடத்தப்படுகிறது. இதனால் தான் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனபோதும் நிறைய பிள்ளைகள் அம்மாவீட்டு உறவகளிடம் மிகவும் நெருக்கமாகவும், நிம்மதியாகவும் உணர்வார்கள். ஆனால் இதை நாம் “அம்மா, அவ வீட்ல இருக்குறவங்கள பத்தி நல்லா சொல்லி சொல்லி குழந்தை அவங்ககூட மட்டும் நல்லா ஒட்டிக்கிறாங்க, அப்பா பக்க உறவுகளை பத்தி தப்பா சொல்றதுனால குழந்தைங்க இங்க ஒட்ட மாட்டேங்குறாங்க” என்று தவறாக புரிந்துகொள்கிறோம்.

உண்மையில் கர்பத்திலேயே குழந்தைகள் அதிகம் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். உங்கள் சிசுவிடம் பேசுங்கள். உங்கள் கணவரையும் உறவுகளையும் அறிமுகப்படுத்துங்கள். உங்கள் கணவரை தினமும் சிசுவிடம் பேச சொல்லுங்கள். கதை படிக்க சொல்லுங்கள். உங்களின் ஒன்பது மாதகால மனநிலை தான் உங்கள் குழந்தைக்கான நிரந்தர மனநிலை என்பதை உணர்ந்து மகிழ்வோடு இருங்கள். நிறைவான பிரசவம் அமைய என்றும் எங்கள் பிரார்த்தனைகள்.

இதுபோன்ற உங்களால் மறக்க முடியாத உங்களின் பிரசவகால நினைவு எது? eetrarai@gmail.com க்கு எழுதுங்கள். நிச்சயம் மற்றவர்களுக்கு பயன்படும்.

Each pregnancy is unique. Each pregnant woman is unique. Here, every mother has certainly experienced a distinct pregnancy, birth, and postpartum period. Even between the first and second births, there can be significant differences. Women never forget this phase of their lives.

Just yesterday, I visited the homes of pregnant women in the village of Puliyanur, where an elderly grandmother recalled her pregnancy and delivery in such fine detail. “I gave birth to seven children. I would finish all the housework and go to work in the fields. I wouldn’t rest even for a day. After finishing all the chores in the evening and going to bed, I would get labor pains at night. By the morning, the baby would be born. All seven of my children were born in the night after labor started and were delivered by morning. That’s all there was to it. But today, kids seem to be scared of childbirth,” she said, walking firmly despite being seventy years old.

When I was three months pregnant with Aazhi, I experienced a gush of fluid one evening around 7 PM. It was after finishing my evening class in Puliyanur and returning home. When I felt the sudden release of a large amount of fluid, I panicked.

It was the first wave of the COVID pandemic. Hospitals were not operational after 2 PM. We were left unsure of what to do, as we could only go to the hospital the next morning. My husband, Brother’s of Cuckoo and Arunima were calling all the doctors we knew for advice.

In some corner of my mind, I trusted the baby I was carrying. Gradually, I expanded that trust and let it fill my entire being, surrendering to my body and my pregnancy. “I trust you. I want to bring this baby into the world healthy, happy, and safely. Please trust me too,” I kept saying to myself as I drank two glasses of water.

A sense of calm washed over me. I closed my eyes and stopped thinking. I felt a strong sense of reassurance. The next morning, when we visited the hospital, they performed a scan, and I was able to hear the baby’s heartbeat.

Yes, even now, when Aazhi falls asleep, I lie beside her, resting my head on her chest, listening to that heartbeat.

Trust your body. Trust your pregnancy. It will perform miracles.

What’s your unique experience from your pregnancy journey? Write to us at eetrarai@gmail.com. Your story could help someone else.

ஒவ்வொரு கருவும் தனித்துவமானது. ஒவ்வொரு கருவுற்றிருக்கும் பெண்ணும் தனித்துவமானவர்கள். இங்கு ஒவ்வொரு தாய்மார்களும் நிச்சயம் ஒரு தனித்துவமான பிரசவ, பேரு காலத்தை பெற்றிருப்பார்கள். முதல் பிரசவத்திற்கும் இரண்டாம் பிரசவத்திற்குமே மிகப்பெரிய வித்யாசம் இருந்திருக்கும். பெண்கள் தன் வாழ்வில் இதை மட்டும் மறந்திருக்கவே மாட்டார்கள்.

நேற்றுகூட புளியானுர் கிராமத்தில் கருவுற்றிருக்கும் பெண்களின் வீட்டிற்கு சென்றபொழுது அவர்கள் வீட்டில் இருந்த அந்த வயதான பாட்டி தன் கர்பகாலத்தையும் பிரசவத்தையும் அவ்வளவு நுணுக்கமாக நினைவு கூர்ந்தார். “நானெல்லாம் ஏழு குழந்தைகள் பெத்தெடுத்தேன். வீட்டுல எல்லா வேலையும் செஞ்சு முடிச்சுட்டு காட்டுவேலைக்கு போய் வருவேன். ஒரு நாள் சாஞ்சு படுக்க மாட்டேன். சாயங்காலம் எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு படுத்தா, ராத்திரி எனக்கு வலி வரும். விடியறதுக்குள்ள கொழந்த பொறந்துடும். ஏழு குழந்தையும் ராத்திரி வலி வந்து விடியறதுக்குள்ள தான் பொறந்தது. அவ்வளவு தான். இதுக்கோ போய் இப்போல்லாம் புள்ளைங்க பயபடுதுங்க” என்று கூறி விட்டு தன் எழுபது வயதிலும் திடமாக நடந்தார்.

நான் ஆழிகையை கருவுற்றிருந்த மூன்றாம் மாதம் எனக்கு பனிக்குட நீர் வெளியே வந்தது. மாலை ஏழு மணி இருக்கும். திண்ணைப் பள்ளி முடிந்து குக்கூ திரும்பிய நேரம். அது பனிக்குட நீர் மற்றும் நிறைய வெளியே சென்றது என்பதை உணர்ந்தபொழுது மிகப்பெரிய பதட்டம் தொற்றிகொண்டது.

முதல் கொரோனா காலகட்டம். மருத்துவமனைகள் 2 மணிக்கு மேல் இயங்காது. என்ன செய்வது என்று அறியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த நாள் காலை தான் மருத்துவமனை செல்ல முடியும். தெரிந்த மருத்துவர்களுக்கு எல்லாம் முத்துவும் அண்ணாக்களும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என் மனதில் எங்கோ ஒரு மூலையில் நான் சுமந்த கருவை நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதாக்கி என் உடல் முழுவதும் பரவவிட்டு, என் கருவிடமும் உடலிடமும் சரணடைந்தேன். “நான் உங்களை நம்புகிறேன். உலகத்திற்கு இந்த கருவை அழகாகவும் ஆரோக்யமாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் கொண்டு வர விரும்புகிறேன். என்னை நம்புங்கள்.” என்று எனக்குள் திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே இரண்டு சொம்பு தண்ணீரை குடித்தேன்.

மனம் ஏதோ நிதானத்திற்கு வந்திருந்தது. கண்ணை மூடி எதையும் யோசிக்காமல் படுத்துக்கொண்டேன். மனதளவில் திடமாய் உணர்ந்தேன். மறுநாள் காலை மருத்துவமனை சென்று ஸ்கேன் செய்து குழந்தையின் இதையத்துடிப்பை கேட்க வைத்தார்கள்.

ஆம் இன்றும் ஆழி தூங்கும்பொழுது அவள் நெஞ்சோரம் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டு அந்த இதையத் துடிப்பை கேட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன்.

உங்கள் உடலை நம்புங்கள். உங்கள் கருவை நம்புங்கள். அது மாயாஜாலங்களை நிகழ்த்தும்.

இது போன்று உங்களால் மறக்க முடியாத உங்களின் பிரசவகால நினைவு எது? eetrarai@gmail.com க்கு எழுதுங்கள். நிச்சயம் மற்றவர்களுக்கு பயன்படும்.