WithJayaBarathiAmma

For every woman, pregnancy and childbirth are among the most joyful moments of life — unforgettable experiences that remain etched in the heart forever. Carrying a first child, in particular, is a time when a woman feels the fullness and beginning of her womanhood. I too was blessed with such beautiful experiences at the ages of 19 and 22. Each day was filled with overwhelming hope, dreams, imagination, and anticipation — perhaps even more so because of how young I was.

Usually, pregnancy at a young age is accompanied by fear during childbirth — especially in times when labor was often described as a “rebirth.” But when I think back to my own pregnancies, I realize that I never felt fear, confusion, or anxiety. I experienced only joy and excitement. A major reason for that mindset was my mother. The circumstances she faced during her own pregnancy left a lasting impression on me and deep admiration for her.

Five years before conceiving me, my mother had been diagnosed with advanced tuberculosis. She underwent treatment at the Perundurai Sanatorium, a specialized TB hospital, during a time when her life hung in the balance. The only option for survival was a major surgery to remove one lung and six ribs. Thanks to the skilled hands of Dr. B. Viswanathan, she fully recovered after the surgery. Five years later, despite having only one lung and missing six ribs, she carried me full term and delivered me safely through a normal birth.

Being raised by such a strong and resilient mother, I felt almost ashamed at the thought of feeling anxious about pregnancy or childbirth in my young and healthy body. During my pregnancy, I experienced intense morning sickness — constant nausea and dizziness. Whatever I ate or drank would come back up almost immediately, sometimes even twice as much. Yet, I made it a habit to nourish myself with healthy food and stay hydrated, always keeping my baby’s growth and well-being in mind.

If someone said a particular food would help the baby grow well, I would gladly consume it. I spent my time reading books like Ponniyin Selvan and Sivagamiyin Sabatham. I even visited Mahabalipuram and read Sivagamiyin Sabatham surrounded by its historical ambiance. I attended music concerts, stage plays, films, and art exhibitions — immersing myself in art and culture. Since I was living in Chennai during my pregnancy, I had access to many such enriching opportunities.

At that time, my younger brother Jeeva, who was studying anesthesiology, was staying with me in Chennai. Thanks to him, I had many opportunities to meet inspiring personalities — writers, artists, speakers, and more. Every evening, a group of 8 to 10 of us would go for a night walk together. Each day, I wrote letters to my baby growing inside me. I’d express how I wanted my child to grow, what kind of person they should become. I would also reflect on the books I read, the films and plays I watched, or the art I admired — all of it would go into those letters. I’d give them to my husband and ask him to read them too.

My next-door friend, Dr. Indira, had a family friend who was a well-known psychiatrist. When talking to him, she once shared about my pregnancy letter-writing habit. This psychiatrist happened to be friends with the renowned director K. Balachandar. At the time, Balachandar was planning a new film and wanted to create a unique female lead character. He asked the psychiatrist if he had come across any unusual experiences that might inspire the role. That’s when the psychiatrist shared my pregnancy letter-writing journey. Balachandar was deeply moved by it and incorporated this very idea into the character played by Saritha in his film Agni Saatchi.

Since I was living alone in Chennai, my delivery was planned in Erode. I returned to Erode just ten days before my due date. However, labor pains didn’t start until fifteen days after the expected date given by the doctor.

Before taking me to the hospital, my mother said, “Labor pain is indeed unbearable, but you have to bear it. You must not scream or cry out because of the pain. You should deliver the baby in complete silence. Both your grandmother and I have assisted in hundreds of births. We used to scold women who screamed loudly during labor. If you make noise, scream or cry, I will feel ashamed. Think of your child, deliver calmly with that thought in mind.” Then she took me to the hospital.

It was a Friday. My father’s younger aunt — my grandaunt — came to take me to the hospital. She kept saying, “It’s a Friday; a girl child should be born today.” Both Friday and Saturday are considered auspicious for labor. I experienced intense labor pains over those two days, but the baby’s head wouldn’t engage. The baby’s weight was also on the higher side. They made every effort to ensure a normal delivery until Sunday morning at 7 a.m.

I gripped the overhead rail so tightly to bear the pain that the skin on my hands got bruised. I bit my lips so hard that they began to bleed. When there was still no progress, the doctors warned that any further delay could risk the baby’s head being compressed and endanger the baby’s life. So, they decided to proceed with a cesarean section at 7:30 a.m.

The baby weighed 4.3 kilograms. Despite enduring two full days of labor in the hope of a normal delivery, I ultimately welcomed my firstborn son through surgery. Within two months, I learned the essential skills of newborn care, and by the third month, I returned to Chennai and began raising my baby on my own.

After my first delivery, I developed a condition called “incisional hernia” as a post-surgical complication. My doctor advised that if I became pregnant again, they could perform an elective cesarean section and repair the hernia at the same time. Following that advice, I conceived again at the age of 21. With the same joy and fulfillment as my first experience—and now guided by the lessons I had learned—I embraced this pregnancy with hope and excitement, especially wishing for a baby girl. The surgery was done before labor began, on the scheduled date, and once again, I gave birth to a baby boy.

For me, both pregnancy and childbirth were profoundly sacred experiences. Carrying a life within and then bringing that life into the world is an act of immense pride. Though this experience applies to all living beings, in the case of humans, both the man and woman who are responsible for creating that life must consciously cherish this phase, emotionally connect with it, and begin nurturing their child’s learning journey even from the womb.

It is the responsibility and duty of society to ensure an environment where a child can grow in the womb with physical, mental, and emotional well-being. Stories like those of Prahlad and Abhimanyu exist to remind us of this truth.

ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் கருவுறும் காலமும், பிரசவ காலமும் வாழ்வின் மகிழ்வான தருணம். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத இனிய அனுபவம். அதிலும் முதல் குழந்தையை சுமக்கும் காலம் தான் தன் பெண்மையின் பூரண துவத்தை எய்திய நிறைவை பெரும் சமயம். நானும் அத்தகைய இனிய அனுபவத்தை என் 19 ஆவது வயதிலும் 22 ஆவது வயதிலும் கிடைக்கப் பெற்றேன். ஒவ்வொரு நாளும் அதீத எதிர்பார்ப்பும், நம்பிக்கையும், கனவும், கற்பனையும் சுமந்த நாட்களாகவே இருந்தன. காரணம் என் இளம் வயது.

பெரும்பாலும் இந்த வயதில் கருவுறும்போது பிரசவ காலம் பயமானதாக இருக்கும். ஏனெனில் பிரசவம் என்பது மறுபிறவி என்று சொல்லப்பட்டு வந்த காலம் அது. நான் இன்று யோசிக்கிறேன் என் பிரசவகாலத்தில் என் மனதில் பயமோ, கலக்கமோ, பதற்றமோ இருந்ததே இல்லை. மகிழ்ச்சியும் குதூகலமும் மட்டுமே இருந்தது. இந்நிலைக்கு பெரும் பங்கு வகித்தது என் தாயார். அவர் என்னை கருவாகச் சுமந்த காலமும், சூழலும் எனக்கு என் தாயார் மீது மிகுந்த பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும்.

என் தாயார் கருவுறுவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அது முற்றிய நிலையில் பெருந்துறை சாணிடோரியம் காசநோய் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்தார். வாழ்வா, சாவா என்ற போராட்டத்தில் காசநோய் பாதிக்கப்பட்டு இருந்த ஒரு நுரையீரலையும் ஆறு விலா எலும்புகளையும் அறுவை சிகிச்சை செய்து அகற்றுவது ஒன்று மட்டுமே இறுதி சிகிச்சை வாய்ப்பாக இருந்தது. மருத்துவர் பி. விஸ்வநாதன் அவர்களின் திறமையான அறுவை சிகிச்சைக்கு பின் முற்றிலும் குணமடைந்தார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஒரு நுரையீரல் ஆறு விலா எலும்புகள் இழந்த நிலையில் என்னை கருவாக சுமந்து சுகப்பிரசவம் செய்து பெற்றெடுத்தார்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு தாயின் வளர்பில் நல்ல ஆரோக்கியமான இளம் வயதில் கர்ப்பகாலம், பிரசவம் குறித்து கலக்கம் அடைவது என்பது எனக்கு ஒரு அவமானமான உணர்வையே ஏற்படுத்தியது. மேலும் என் கர்ப்ப காலத்தில் எனக்கு மார்னிங் சிக்னஸ் என்று சொல்லக்கூடிய வாந்தி தலைசுற்றல் மிக அதிகமாக இருந்தது. எது சாப்பிட்டாலும், குடித்தாலும் உடனே இரண்டு மடங்காக வெளிவந்து விடும். இருந்தாலும் குழந்தையின் ஆரோக்கிய வளர்ச்சியை கருத்தில் கொண்டு ஆரோக்கிய உணவை உண்டு கொண்டும், நீராகாரங்களை பருகிக் கொண்டும் இருப்பதே என் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன்.

குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு ஆரோக்கியமானது என்று யார் எது சொன்னாலும் அதை உட்கொள்வேன். பொன்னியின் செல்வன், சிவகாமியின் சபதம் புத்தகங்களை படிப்பேன். மகாபலிபுரம் சென்று அந்தச் சூழலில் சிவகாமியின் சபதம் கதை படித்துள்ளேன். இசைக்கச்சேரிகள் நாடகங்கள் திரைப்படங்கள் ஓவிய கண்காட்சிகள் என்று நிறைய கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு செல்வேன். என் கர்ப்ப காலத்தில் நான் சென்னையில் இருந்ததால் எனக்கு இதற்கான நிறைய நல்ல நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைத்தன.

அந்த சமயத்தில் என் சகோதரன் ஜீவா மயக்கவியல் படிக்க சென்னையில் என்னுடன் தங்கியிருந்தார். அதனால் நிறைய ஆளுமைகள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், பேச்சாளர்கள் என சந்திக்கும் தருணங்கள் கிடைத்தன. தினமும் 8 முதல் 10 பேர் சேர்ந்து இரவு நடை பயிற்சி மேற்கொள்வோம். தினமும் கருவில் உள்ள குழந்தைக்கு கடிதம் எழுதுவேன். என் குழந்தை எப்படி எல்லாம் வளர வேண்டும், என்னவாக வேண்டும் என்பதையும் நாம் படித்த கதை, பார்த்த திரைப்படம், நாடகம், ரசித்த ஓவியம் பற்றி விமர்சித்து கடிதம் எழுதுவேன். அதை என் கணவரிடம் கொடுத்து படித்துக் காட்டச் சொல்வேன்.

என் பக்கத்து வீட்டு தோழி டாக்டர் இந்திராவின் குடும்ப நண்பர் பிரபலமான ஒரு மனநல மருத்துவர். அவருடன் பேசும் போது என் தோழி இதனை அவரிடம் பகிர்ந்துள்ளார். அவருக்கும் டைரக்டர் பாலச்சந்தருக்கும் நட்பு உண்டு. ஒரு முறை பாலச்சந்தர் தான் எடுக்கவிருக்கும் ஒரு திரைப்படத்தின் கதாநாயகியை ஒரு வித்தியாசமான கதாபாத்திரமாக சித்தரிக்கப் போவதை குறிப்பிட்டு ஏதேனும் அந்த மருத்துவரிடம் அவருக்கு ஏதேனும் வித்தியாசமாக அனுபவங்கள் இருந்தால் குறிப்பிடக் கேட்டிருக்கிறார்.  அப்போது மருத்துவர் என் கர்ப்பகால கடித அனுபவத்தை குறிப்பிட்டு இருக்கிறார். அது பாலச்சந்தருக்கு பிடித்துப் போகவே அக்னி சாட்சி படத்தில் சரிதா கதாபாத்திரத்தில் அதனை புகுத்தினார்.

நான் சென்னையில் தனியாக இருந்ததால் ஈரோட்டில் தான் என் பிரசவம். பிரசவத்திற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன் தான் ஈரோடு வந்தேன். ஆனால் மருத்துவர் குறித்த தேதிக்கு மேல் பதினைந்து நாட்களுக்குப் பின் தான் பிரசவ வலி வந்தது. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு முன் என் தாயார் என்னிடம் “பிரசவ வலி என்பது தாங்க முடியாதது தான். ஆனால் தாங்கித்தான் ஆக வேண்டும். வலிக்கிறது என்று கத்தி கூச்சல் போடக்கூடாது. சத்தமே போடாம அமைதியா பெற்றெடுக்க வேண்டும். நானும் உன் பாட்டியும் பல நூறு பெண்களுக்கு பிரசவம் பார்த்தோம். அப்போதெல்லாம் வலியால் கட்டி கூச்சலிடும் பெண்களை நாங்கள் கடிந்து இருக்கிறோம். நீ சத்தம் போட்டாலும், கூச்சலிட்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்தாலும் அது எனக்கு அவமானம். அது உன் குழந்தை அதை பார்க்கப் போகிறோம் என்ற ஆசையில் அமைதியாக பெற்றெடுக்க வேண்டும்” என்று கூறி அழைத்துச் சென்றார்.

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. என் அப்பாவின் சின்னம்மா எனக்கு சின்ன பாட்டி. அவர்தான் வந்து என்னை அழைத்துச் சென்றார். வெள்ளிக்கிழமையாக உள்ளது பெண் குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்று கூறிக் கொண்டிருந்தார். வெள்ளி சனி இரண்டு நாட்களும் நல்ல பிரசவ வலி. ஆனால் குழந்தையின் தலை பிக்ஸ் ஆகவே இல்லை. குழந்தையின் எடை அதிகம். ஞாயிறு காலை 7 மணி வரை சுகப்பிரசவத்திற்கு மிகுந்த முயற்சி எடுத்தார்கள். வலியை பொறுத்துக் கொள்ள கட்டி மேல் கம்பியை இருகப் பிடித்து கை காப்பு காய்ந்து போனது. உதட்டை கடித்து ரத்தம் கசிய துவங்கியது.

இனியும் தாமதித்தால் குழந்தை தலை நசுங்கும், குழந்தைக்கு ஆபத்து என்று சிசேரியன் செய்து குழந்தையை எடுப்பது என்று முடிவெடுத்து ஏழரை மணிக்கு அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்டது. குழந்தை  4.3 கிலோ எடை. எப்படியாவது சுகப்பிரசவம் செய்து குழந்தை பெற்றெடுக்க இரண்டு நாட்கள் வலியை அனுபவித்தும் முடியாமல் அறுவை சிகிச்சைக்கு பின் என் முதல் ஆண் குழந்தையை கைகளில் தாங்கினேன். இரண்டு மாத காலத்தில் குழந்தையை பராமரிப்பதற்கான நுட்பங்களை கற்றுக்கொண்டு மூன்றாம் மாதம் முதல் தனியாக குழந்தை வளர்ப்பை மேற்கொள்ள சென்னை பயணித்தேன்.

முதல் பிரசவம் அறுவை சிகிச்சையின் பின்-விளைவாக  “இன்ஸ்ஸ்ஷினில் ஹெர்ணியா” என்ற பிரச்சனை ஏற்பட்டதால் இரண்டாவது கருவுற்றால் எலக்ட்ரிக் சிசேரியன் செய்து ஹெர்னியாவும் சரி செய்து விடலாம் என எனது மருத்துவர் ஆலோசனை கூறினார். அதன்படி எனது 21 வது வயதில் மீண்டும் கருவுற்று பெண் குழந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் எதிர்பார்ப்புடன், முதல் அனுபவத்தின் வழிகாட்டலுடன், அதே களிப்புடனும்,  நிறைவுடனும் கர்ப்ப காலத்தை எதிர்கொண்டேன். தேதி நிர்ணயிக்கப்பட்டு வலி வருவதற்கு முன்பாகவே அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டு மீண்டும் ஆண் குழந்தையை பெற்றெடுத்தேன்.

என்னை பொருத்தவரை கர்ப்ப காலமும், பிரசவ காலமும் மிக உன்னதமானது. ஒரு உயிரைத் தாங்கி வளர்த்து அதனை இந்த உலகிற்கு அர்ப்பணிப்பது பெருமிதமானது. இது எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பொருந்தும் என்றாலும் மனித இனம் அந்த கரு உருவாக காரணமான ஆணும் பெண்ணும் இக்காலகட்டத்தை உணர்வுபூர்வமாக ரசித்து அனுபவித்து தன் குழந்தையின் கற்றல் கலையை அங்கிருந்தே துவங்கும் விதமாக அறிவார்ந்த செயலாற்றிட வேண்டும். உடல், மனம், உணர்வு ஆரோக்கியத்துடன் ஒரு குழந்தை கருவிலேயே வளர்வதற்கான சூழலை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும் கொண்டவர்களாக இனிவரும் சமூகம் இருந்திட வேண்டும். பிரகலாதன், அபிமன்யு கதைகள் இந்த உண்மையை உணர்த்த உருவானவை.