Chitra ma’s Motherhood Experience: – சித்ரா அம்மாவின் தாய்மை அனுபவம்

Even though millions of children are born worldwide, each birth is its own unique story. A mother with ten children will have ten different stories. I believe that every birth story deserves to be told. By sharing these stories, experiences get recorded. Documenting every phase of a woman’s life is essential because it helps clear doubts and provides clarity. When women begin to speak, one may even wonder if there will be enough space to record all their stories.

Now, lets come to my story. I have two children—the elder is a girl, and the younger is a boy. I conceived for the first time eight months after getting married. The pure joy of discovering I was pregnant through a simple test on that early morning is still fresh in my memory. At that time, I was working as a lecturer in a private college, so there wasn’t much time to rest. Moreover, I lived in a joint family, so time flew by with household chores and college work.

I was well cared at home. The food was a bit less spicy, and I missed my mother’s food. But my father would bring food from my mother’s home every day before heading to work. My craving for my mother’s delicious spicy food was fulfilled. I didn’t face any significant issues like morning sickness or other discomforts during the pregnancy.

Even the bitterness that had crept into my marriage some months earlier seemed irrelevant during this time. I eagerly watched as the river of life seemed to turn in a new direction. Being naturally energetic and bubbly, I continued to feel vibrant throughout. Monthly checkups confirmed that the baby was growing well, and this assurance strengthened my already positive mindset.

On the day the doctor marked as the due date, I was feeling normal. The doctor advised waiting a couple more days. I couldn’t just sit and stare at my belly, waiting for the baby to come, so I decided to distract myself by reading all five volumes of Ponniyin Selvan in one sitting. The day I finished reading, I began feeling mild contractions. I was admitted to the hospital on the night of January 13, 1999. Since the doctor said it would be a natural birth, we decided to wait a bit longer. But thankfully, my daughter didn’t delay too much, and she was born the next day, on Pongal, making her our Pongal gift.

The experience with my second child was entirely different. It was I who decided I definitely wanted a second child. So, once I conceived, I didn’t complain about the struggles. But I must admit, the excitement I had during the first pregnancy wasn’t there this time. To make things worse, a cough started in my fourth month and disturbed my peace. I was always busy with college work, household chores, and taking care of my first child during the day, and when I hoped to get some sleep at night, the cough would begin within ten minutes of lying down. Most nights, I ended up sleeping on a chair in the hall. Every day would start with exhaustion.

In the seventh month, during a scan, they discovered some cysts on the uterine wall. That report shattered my peace. Mentally, I became fragile, prone to anger and tears. My mind was filled with wild, unnecessary imaginations. I would cry myself to sleep, fearing what would happen to my daughter if I didn’t survive the delivery. I couldn’t even go to my mother’s house for comfort.

The second pregnancy was a phase filled with unwarranted fears and unpleasant times. Despite only a three-year gap between the first and second pregnancies, I felt mentally and physically drained. Eventually, the delivery was a C-section. We attempted a natural birth, but when the baby’s heartbeat began to drop, the doctor decided on a C-section.

I can still recall the feeling of the anesthesia. It felt like I was slipping into a bottomless pit. Yet, I could feel the sensation of a knife cutting my lower abdomen, hands probing, and something being pulled out of my body, all of which felt like a distant dream. My son was born, a beautiful boy.

The moment I held him in my arms and later when my daughter played with her sleeping brother in his cradle, I breathed a sigh of relief. I even laughed at myself, thinking maybe we overdramatized the whole thing.

What unforgettable pregnancy memory do you have? Write to me at eetrarai@gmail.com. I am sure it will help others.

உலகில் கோடிக்கணக்கான குழந்தைகள் பிறந்தாலும் ஒவ்வொரு பிரசவமும் ஒவ்வொரு தனிக்கதை தான். பத்து குழந்தைகள் பெற்ற தாய்க்குக் கூட பத்து கதைகள் இருக்கும். ஒவ்வொரு பிரவசத்தின் கதையும் பேசப்பட வேண்டும். அப்படிப் பேசப்படுவதன் மூலம் அனுபவங்கள் பதிவாகின்றன. பெண்களின் வாழ்நிலை பற்றிய ஒவ்வொரு பருவத்திற்கான பதிவுகளும் நிச்சயம் அவசியமானவை என்று நான் கருதுகிறேன். அது பல ஐயங்களைப் போக்கும். தெளிவைத் தரும். பெண்கள் பேசத் தொடங்கினால் விரியும் கதைகளை எழுத இடம் போதுமா என்று கூட தோன்றுகிறது.

சரி என் கதைக்கு வருவோம். எனக்கு இரண்டு குழந்தைகள். மூத்தது பெண், இளையது ஆண். திருமணமாகி எட்டு மாதங்கள் கழித்து நான் முதல் கருவுற்றேன். கருவுற்றிருக்கிறேன் என்பதை சிறு பரிசோதனை மூலம் தெரிந்து கொண்ட அந்த அதிகாலையின் பரிபூரண மகிழ்ச்சி இன்னும் என் நினைவில் உள்ளது. நான் அப்போது ஒரு தனியார் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணி புரிந்து வந்தேன். எனவே, ஓய்வெடுக்க நேரம் என்பதெல்லாம் இல்லை. நான் இருந்ததும் கூட்டுக் குடும்பத்தில். வீட்டு வேலைகள், கல்லூரிப் பணி என்று நேரம் சரியாகவே இருக்கும்.

பக்ககத்தில் நல்ல கவனிப்பு இருந்தது. சாப்பாட்டில் கொஞ்சம் காரம் குறைவாக இருக்கும். அது குறையாகவே தான் இருந்தது. அம்மா வீடும் சென்னையிலேயே தான் என்றாலும் மாமியாரின் அனுமதி இல்லாமல் செல்ல முடியாதே. ஆனால், அப்பா தினமும் சாப்பாடு கொண்டு வந்து கொடுத்து விட்டு அவருடைய அலுவலகம் போவார். அம்மாவின் கை மணத்தோடு கூடிய காரமான உணவு உண்ணும் ஆசையும் அப்படித் தணிந்தது. எனக்குப் பெரிதாக மசக்கையோ வேறு பிரச்சினைகளோ ஏதும் இல்லை.

சில மாதங்கள் முன்பு திருமண வாழ்வு குறித்து இருந்த கசப்புகளையும் இந்த சமயத்தில் பொருட்படுத்தவில்லை. வாழ்வின் நதி வேறு புறம் திரும்புவதை நானும் ஆவலோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இயல்பிலேயே உற்சாகமும் கலகலப்பான சுபாவமும் உடைய நான் இன்னும் புத்துணர்வு மிக்கவளாகவே உணர்ந்தேன். மாதாந்திரப் பரிசோதனைகள் குழந்தை சரியானபடி வளர்வதை உறுதிபடுத்தியபடி இருந்தது என் ஆரோக்கியமான மனநிலைக்கு மேலும் வலு சேர்த்தது.

பிரசவ நாள் குறிப்பிடப் பட்ட அன்று நான் இயல்பாகவே இருந்தேன். மருத்துவர் இரண்டொருநாள் பொறுத்து பார்க்கலாம் என அனுப்பிவிட்டார். வயிற்றையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் குழந்தை பிறந்துவிடுமா? எனவே மனதை திசைதிருப்பியே ஆக வேண்டும் என்ற உந்துதலில் பொன்னியின் செல்வன் ஐந்து பாகங்களையும் ஒரே வாசிப்பில் படித்து முடித்தேன். வாசித்து முடித்த அன்று இரவு லேசாக படபடப்பு அதிகமாகவே ஜனவரி மாதம் பதிமூன்றாம் தேதி (1999) மருத்துவமனையில் சேர்ந்தேன். சுகப் பிரசவம் ஆகும் என்பதால் இன்னும் பொறுக்கலாம் எனச் சொல்லிவிட்டார் மருத்துவர். இன்னுமொருநாள் காத்திருப்பு. ஆக்கப் பொறுத்தவனுக்கு ஆகப் பொறுக்காத மனநிலை தான். சற்று எரிச்சலும் நிதானமின்மையும் கூட இருந்தது. நல்லவேளை ,மகள் அதை நீட்டிக்காமல் அடுத்த நாள் பொங்கலன்று , பொங்கல் பரிசாகக் கிடைத்துவிட்டாள்.

இரண்டாவது குழந்தைக்கான அனுபவம் இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. இரண்டாவது குழந்தை நிச்சயம் வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தது நான் தான். எனவே, கருவுற்றதும் சிரமங்கள் பற்றி பேசினால் எப்படி எடுபடும். முதல் குழந்தை கருவுற்றபோது இருந்த உற்சாக மனநிலை இப்போது இல்லை என்றே சொல்லவேண்டும். கூடவே நான்காம் மாதத்தில் துவங்கிய இருமல் வேறு என் நிம்மதியைக் குலைத்தது. பகலெல்லாம் கல்லூரி வேலை வீட்டுவேலை, முதல் குழந்தை பராமரிப்பு என்று ஓய்வின்றி இருந்துவிட்டு இரவிலாவது சற்று கண்ணயரலாம் என்றால் படுத்த பத்தாவது நிமிடம் இருமல் தொடங்கிவிடும். பெரும்பாலும் , ஹாலில் உள்ள நாற்காலியில் அமர்ந்தவாறே தூங்கி எழுவேன். அடுத்த நாள் சோர்வோடு தான் துவங்கும்.

இடையில் ஏழாம் மாத ஸ்கேன் பரிசோதனையில் கருவறைச் சுவற்றில் சில நீர்க்கட்டிகள் இருப்பதாய் வந்த பரிசோதனை முடிவு என் நிம்மதியைக் குலைத்துப் போட்டது. மனதளவில் நான் தொட்டாச் சிணுங்கியாகப் போயிருந்தேன். தொட்டதெற்கெல்லாம் கோபமும் அழுகையுமாக என் நிஜ முகமே எனக்கு மறந்து போனது. போதாதற்கு என்னென்னவோ விபரீதமான கற்பனைகள் வேறு மனத்தை அரித்தெடுக்கும். பிரவசத்தில் ஒருவேளை நான் இறந்து போனால் என் மகளின் கதி என்னவாகுமோ என்ற தேவையற்ற கற்பனை பயங்களில் இரவின் பாதி நேரத்தைக் கண்ணீர் சிந்தியபடி கழிப்பேன். அம்மா வீட்டுக்கும் போக இயலவில்லை.

காரணமற்ற வேதனைகளும் இனிமையற்ற பொழுதுகளுமாகவே என் இரண்டாவது கருவுற்ற காலம் கழிந்தது. முதலாவதிற்கும் இரண்டாவதுக்குமான மூன்றாண்டு இடைவெளியிலேயே மனதாலும் உடலாலும் தளர்ந்துவிட்டதைப் போன்ற சோர்வு என்னை ஆட்கொண்டது. பிரசவமும் சிசேரியனாகவே முடிந்தது. சுகப்பிரவசத்திற்கு முயன்று முடியாமல் , குழந்தையின் இருதயத் துடிப்பு குறைந்துவருகிறதோ என்ற அச்சத்தில் சிசேரியன் என முடிவானது.

அந்த மயக்க ஊசி இன்னும் என் நினைவில். வழுக்கிக் கொண்டு அதளபாதாளத்திற்குள் விழுவது போன்ற உணர்வு. ஆயினும் அடிவயிற்றில் கத்தி படுவதும் கை துழாவுவதும் ஏதோ ஒன்று உடலிலிருந்து வெளிப்படுவதுமான உணர்வுகள் புகைக் காற்றாய் மிதந்து நின்றன. மகன் பிறந்து விட்டான். அழகன் தான்.

குழந்தையைக் கையில் வாங்கிய தருணமும் மாலையில் மகள் தொட்டிலில் உறங்கும் தன் தம்பியை விளையாட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்த தருணமும் எனக்குள் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சை விளைவித்தது. கொஞ்சம் அதிகமாகவே பயந்து , நாடகம் நடத்திவிட்டோமோ என்று என்னையே நினைத்து நான் சிரித்துக் கொண்டேன்.

இது போன்று உங்களால் மறக்க முடியாத உங்களின் பிரசவகால நினைவு எது? eetrarai@gmail.com க்கு எழுதுங்கள். நிச்சயம் மற்றவர்களுக்கு பயன்படும்.